Zoekenden

246

óm hem in de lichte en doorzongen zaal. Toen Grietje vroeg waar-ie geweest was, noemde hij een onbeduidendheid en lachte met haar mee, plots hongerend naar vreugdewarmte, als om zich te verbergen, ineen te krimpen voor een machtig dreigende vuist, die hem grijpen en naarbuiten zou stooten in de huiverende kou, van vertrouwelijk-warm samenleven wèg voor goed. Hij drong zich dichter en dieper in de golven van vreugdigheid hier, in den zang van het licht, in de heerlijke roezing der menschen; hij merkte zoo opeens, dat het hier heerlijk was, om nog lang, lang in te blijven en niet om te kijken — o god, nee, naar achter hèm.... naar ginds.... een huiver van angstiging, wat. . . . wat eigenlijk. . . . het gevaar. . . . het zwarte koude ongeluk. ... En hij begon weer zich bezig te houden met Grietje en bood haar zijn arm, waardoor zij ook zacht opgewonden lachend, de hare stak, om saam te blijven luisteren tusschen de anderen in. In een grooten dichten troep stonden zij allen voor het tooneel, waar Naatje, die zich grootsteedscher en vrijer voelde en ook gevonden werd, haar liedjes begon te zingen, met van Carré en Flora afgeziene comiekigheidsgebaren en schalksche lichaamsbuigingen aandikkend de pikanterie van haar, door den ouden speler voorzichtig-zacht besnerpte Joodsche moppen. De luisterenden, telken^ als zij er een geëindigd had, knikten tegen elkaar uitgelaten van: „écht.... zoo écht...." onder 't applaudisseeren en telkens wist ze, na even bedenken, nog nieuwe, vragend aan den speler of-ie 't wijsje ook kende. Eindelijk meende ze er niet meer te weten, maar Fietje, schoon anders preutscher dan haar zuster, nu los gekomen door de algemeene uitbundigheid en 't succes van de haar ook zoo goed bekende liedjes, riep haar toe: „Naatje, je weèt wel, óch, d'r zijn d'er nog veèl meer. . . . van Naatje de Jong, je weet wél hè, ja,. .. . zing eris van Naatje de Jong!"

„Van Naatje de Jong?" vroeg Naatje, terwijl zij zich