Zoekenden

245

goochem was en uut de handen van de pelisie bleef. .. .

„Och ja," zei-ie smakkend met de lippen, om hem te kennen te geven, dat-ie toch alles begreep, „ie 'em gelieke jonge, nou dan he'k niks ezegd heur. ... en. .. . en-è. .. .," zei-ie langzaam, om met klem te doen hoo-ren en zag hem scherp aan.... „è dan is d’r geèn richesseur ewèst heur. . . .! ajuu!”

Joop keerde zich om, overal doortinteld van zenuwen, in zijn armen, zijn beenen, zijn lijf en zijn roezige hoofd. Maar moordend neep de radeloosheid in zijn keel. . . . wat te doen?. . . . godogod. .. . wat nou. . . . wat nou. .. .! Zijn denken kromp ineen van angst voor de gevangenis, waaraan, als 't lood bij hem gevonden werd, niet te ontkomen was, en tóch kón-ie 't niet loslaten, nu 't voor een kleinigheid ingekocht, zooveel waard was, een buitenkansje, als in geen jaren meer gebeuren kon. Zou-ie nou maar weten, of ze in 't geheel niet om hèm dachten.... dat had z'n vader niet gezegd. . . . Als-ie dat wist. .. . Een oogeniblik dacht-ie erover, 't gauw nog even te gaan vragen; nü pas voelde hij heel den dienst, dien z'n vader hem doen wou, maar hij kon, nu-ie hem eenmaal van zich terug had geduwd zijn houding niet meer veranderen — vervloekt. Hij zag z'n vrouw staan praten, lachend den kant op van een groepje dollenden om Naatje heen, die wat voordragen wou. De violist was bij haar gaan staan, en kratste met vlugsnerpende streekjes een oud Joodsch bruiloftsmelodietje, en Naatje, door de muziek tot uitbundigheid aangehitst, nam met haar beide handen haar rokken bij en neuriede onder licht cancaneeren alvast goedkeurend mee. Een rumoer van juiching watelde haar achterna naar 't tooneel en Joop, plots snakkend naar rust van evenwicht, schudde als met hevig willende rukkingen van zijn lichaam de ondraagbaar plagende onzekerheid omtrent den grond van zijn angst, van zich af, en dompelde zich met geweld in de zwakkelijk-uitstellende feestelijkheid van de menschen