Zoekenden

244

't is gluujend-heète eur, denk d'r umme. ... 'ij was bij mien, maar bij oè most-ie wezen, tut öe mazzel is-ie zoo'n gammer. ..."

Joop voelde huiveringen van angst voor politie en gevangenis, en toch de nijping der noodzakelijkheid om dat te ontduiken. Vijf en twintig gulden en meer winst zat op het lood, dat-ie Donderdagavond van een paar bekende dieven gekocht had. In een oogenblik duizelden de overdenkingen door zijn hoofd; plotse drift tot onmiddellijk heenloopen en het wegsmijten; dan de begeerte het te verstoppen weer en met voordeel van drie weken eten af te leveren; en weer, ineens, de gedachte aan z'n vijandig-gewaanden vader tegenover zich, en niks willen laten merken. Het was een benauwde kropping van inspannend overwegen en inhouden, die hem zweetend voor z'n vader deed staan met zwaar-bedwongen hijgingen. Maar 't gaf toch niks, dacht-ie, of-ie wat merken liet.... 't was er toch.... 't lag toch in zien huus.. . . achter in een hoek van de schure op de plaasse. ... en as-ie 't vertellen zol. . . . dan ging 't bij de olde thuus over de tonge, dan zollen de jonges d’r over proaten en de vrouwen zollen misschien oggenebbiesch zeggen: ogod nee, nee, niks d'r van. ... as 't ongeluk d'r nou was. . . . dan was 't er tóch.... dan gaf det niks.... niks....

„Heur ies," zei-ie, ,,goan ie nou maar weer an 't dansen, en loat ie mien maar boas over mien eigen zaken, de's 't beste wel da'j doen kunnen. . . . Ioat ie mien mien eigen zakies maar opknappen, ieder hef wel genog an zien eigen zorregen, hè?”

De ouwe zag hem pijnlijk aan; in de laatste woorden pas voelde hij de nu niet tegen te spreken sarrend trots-spottende, medelijden-afstootende nijdigheid. Ja, hoe kón 't ook anders, hij most wel denken, dat hij doar ook deel an had. . . . hoe kon Joop weten, dat hij doar zoo tegen had 'evochten?. . . . schlemiel. ... as 't 'm nou maar niet verkeerd liep.... as-ie nou maar