Zoekenden

243

om niet hondsch te zijn, gaf hij nog gehoor, maar veel zou-ie vast niet zeggen. Alle verbittering vap den langen tijd, waarin-ie hen als moordende vijanden gevoeld had, die nu hadden geëindigd met hem voddenkoopman te doen worden, geen vijand zelfs meer, wijl door uitputting onschadelijk — priemde in hem om tot het vaster voornemen, ook zijn vader nu als een der hunnen te behandelen.

„Koom ies even hier," zei de ouwe zenuwachtig.

Joop's gezicht stond straf van ingehouden tegenzin tot antwoorden. Hij nikte even snel met z'n hoofd tot verder spreken: de ouwe zag zijn koelheid en het werd hem banger; lichte hijgingen benauwden naar z'n keel.

„Ja, eur ies even, 'k mut oe even spreken. ... o'j d'r veule of weinig zin in èm, det gef mien niks.... ie mun mien antwoord geven."

„Nou, zeg maar op!" zei Joop halfsnauwend.

„D'r was doar 'n richesseur bij mien," zei de ouwe nog zachter en bevender, met bange oogen spiedend naar Joop’s gezicht.

„Nou. . . . wat giet mien det an. . .

„Ja. ... ja. .. . kalm maar. ..." strafte de ouwe, „maar 'ij most bij mièn niet wezen. ... 'ij most eigenlijk wèzen bij oè. .. ."

„Bij mien?. . . . doar zuj' oe wel op vergissen," trotste Joop, maar hij werd bleek, „och.... hoe kóom ie an de proaties. ... hij zal bij oe zèuns mutten wezen. ..."

„Ie mutten 't zellef weten jongien," ried de ouwe, „a'j nou kwoajongesstreken uut willen halen, dan geef ie mien maar geen antwoord.... maar zeg mien nou maar ies even .. . heb-iè soms Donderdagoavond ook 'n zeugien lood ekocht? nou zégt maar," drong-ie aan, zachter wijl merkend Joop's vervalende bleekheid en z'n verwardheid tot antwoorden, „. .. .a'j det hébben, gooi 't dan moar zoo gauw mogelijk de wal in, want