Zoekenden

240

te spreke. .. .7 zóó late nog. . . . ? 't is hoast twalef uur jonge----"

„Ja, maar. ... ie mu'n oe niet schrikken. ..."

„Nou, wat is d'r dan?”

,,'t Is d'r eene van de pelisie. ..."

„Van de pelisie?.... wat mut die! ef-ie noa mien evroagd?"

„Ja, Isak Beem. . . . nou goat maar even kieken. . .” „’k Zal even goan," zei hij, geschrokken, schoon niet wetend waarom 't zijn kon; z'n vrouw bleef, bleek en sprakeloos, een oogenblik verlamd en dadelijk met de gedachte aan gevangenis en schande, hem nazien.

In het corridortje van het gebouw wachtte hem een roodkrullig reohercheurtje, dat een zakboekje nam en begon te vragen. Beem kende hem niet, ’t was een nieuwertje, maar hij voelde zich toch bleek worden, toen-ie zoo met die sarrende politiekalmte den man hoorde beginnen.

„Menèer. ... U is Izak Beem. .. .7"

„Ja. . . . Izak Beem," zei-ie zacht bevend, „wat zol det dan? is d'r wat gebeurd? mu'j mien em?

„’k Moet U hebben, ja meneer. .. .,” achterdochtte het rooie mannetje pedant, „is U iets bekend van een partij lood, dat Donderdagavond bij U in de buurt verkocht is?"

„Mien?" vroeg de ouwe bang verbaasd, „’n pertij lood? God man, ik bin slager. . . . hoe koom-ie doar bij? ik koope geen lood. ..."

„Nou ja,” zei 't reohercheurtje met 't hoofd in den nek, in den toon die door zijn zekerheid moest verbluffen, „daar hebben wij op 't oogenblik niet mee te maken. ... of U slager bent of wat U bent dat doet niets ter zake nietwaar, ik vraag U als rechercheur van de politie. ... of U iets bekend is van een partij lood van dertig kilo, sinds Donderdagavond. ... en ik vraag U vanzellef alleen maar naar de waarheid en