Zoekenden

238

traden met lange lijvenrekkingen zoet gretigend de vrouwen op heur mannen toe, langzaam uitgelatener, langzaam van hen allen geweken de kille verstram-ming der dagendingen.

Zij leefden. Teerder omvingen de armenparen de lichamen en soepeler slankte der dansmaten lijn. In voornamer orde zwenkten zij rond achtereen nu, zonder platter luidruchtigheid van polka of marsch, stil uitfeestend in naar en öm elkaar zacht öpduwend bewegen de innige branding van 't zeldzaam aangetreden geluk.

De jongen lachten naar elkaar de zich ontspannende liefde, die de eigen oogen niet waarnemen konden, en als een wonderzalige keer van levensvreugde was den ouden de dansende ommegang als van kinderen bij wieging van muziek. Een kwartier achtereen walsten zij rond, telkens in groepen en na rustpoozen in nieuwen kring hartstochtelijk weer keerend, en door zongen de slechte instrumenten, altijd dezelfde oude walsmelodie, wel hijgend door vrouwen meegeneuried.

Een lichte dronkenschap vlaagde over hen allen aan, ongeweten, een glans van het levensfeest, het gansche jaar door hun denkingen miskend. De knapsten alleen waren tot 't laatste toe door blijven dansen, door een wijden kring van rustenden aangezet en toegejuicht; ouwe Beem en zijn aanstaande schoondochter Fietje walsten kalm-volhoudend voort, bewonderend toegeroepen en befluisterd door de kijkende mannen en vrouwen. Joop en Grietje, op een afstand van stijven Sam, die aldus z'n meisje met z'n vader moest laten dansen, stonden, een oogenblik wèg van de zorg, slechts met elkander babbelend toe te zien. Grietje, die niet dansen kon, benijdde de grootsteedsche Fietje, die ze zoo los en vrij vond, maar Joop trok lichtjes-minachtend z'n oogen op, vond 't eigenlijk niks, niks, aardig maar niet meer, voor een gelegenheid.