Zoekenden

229

gang, als voor goed ontzenuwd, als oud. Toen had hij weer die opgolvende beroering van zoet-ontstellend medelijden, maar die hem ook den strijd van zijn onmacht hitste in zijn lichaam. En voortstappend den terugweg, liep-ie Joop achterna en riep hem. „Beem . .. kom es hier jonge.. . . verdómme. ... ik kan je niet an honderd gulden helpen.... 't spijt me.... 't spijt me. . . . 'k heb geen lèf" glimlachte-ie, „maar hoor is. .. . laa'k je wat voor 't noodigste geven. .. . voor je vrouw in 't huishouwen. . . . dat kan 'k toch doen . . . hier neem dat nou...."" In z'n zak tastend, wou-ie hem twee rijksdaalders geven, maar Joop, in zijn bitteren opstand, schudde langzaam-verwijtend 't hoofd, de handen in zijn broekzakken.

„Och meneer Van Lier," zei-ie dof, als onverschillig, ,,'t is arreg mooi van oe, maar dèt ku'j wel hollen;

maak doar 'n andere schlemiel maar blij mee.....det

kan mien wel veur 'n dag hellepen.... maar ik bin d'r de man niet noar urn an 't bedelen te blieven. .. . det kan mien geen koopman maken. ... en as 'k dèt niet wezen kan. . . . dan maar niks. . . . dank oe wel meneer Van Lier. ..."

Kleurend van woede en ibeleediging, smeet Van Lier de rijksdaalders in z'n portemonnaie terug.

„Noh," zei-ie driftnikkend, „dan kan 'k er niks an doen hoor jongetje, daar hebbe wij geen verstand van, van die trotskopjes, be je krankzinnig?.... brutale kwajonge. . . . dan mot je maar zien wie je an meer helpt."

Getergd nu door de geminachte weigering alleen, keerde hij zich om, tevredener met eigen houding dan straks. Spijtiger om 't geld voor eten, dat-ie voorbij moest laten gaan, ging Joop naar huis, durfde van de twee rijksdaalders aan Grietje niets vertellen, voelend dat-ie, eenmaal vragend, toch beter zou gedaan hebben, ze haar thuis te brengen. Maar o god.... zien kóp ook, zien kóp.... ie kónnen niet altied doen zoo a'j mosten,