Zoekenden

228

ku'j mien nou niet veur die ééne moal helle-pen. .. . ik zitte d'r zóó in.... 'k weet mien geen ijtse ') geen road."

„Kan ik jullie dan allemaal rijk maken?" barstte Van Lier uit, plots verbitterd door den hinder, dien hem alle, niet te verhelpen honger eindelijk prikkelde, „verdómme, wat kom jullie allemaal bij mij? Kan 'k me dan voor jullie uitkleeden. .. . ? kan ’k dan meèr doen dan ’kdóe? Wat wil jullie dan? wat moét ’k dan?. . . . ’k weet wel dat je ’t niet helpen kunt. . . . maar verdomme.....kan ik jullie dan allemaal in een groot huis

zetten. . . . wat wil jullie nou. ... ik kan je niet helpen Beem, van de Bank mag ik 't je niet geven. ... en van mezelf kan ik 't niet. . . . 't kan niet. . . . ónmogelijk. . . . noü.... ik kan er niks an doen....!"

Joop trok, machteloos tot verder aandringen, z'n schouders op, nu-ie voelde, dat Van Lier hem den verwachten nekslag gaf met z'n besliste weigering. . . . 't kón niet. ... 't kón niet meer. . . . nee. ... ’t was uut. ,. . hij had 't wel ewèten. . . . maar god, ie probeerden ’t toch altied wéér. . . .

Toch, dadelijk denkend aan Van Lier's huis, aan zijn weelde, zijn persoonlijke vreemdheid aan alle materieele zorg, driftte er een haat in hem op en rekende hij opeens al diens liefdadigheid als een liefhebberijtje, vervloekte al zijn helpen en geven, als niet moeilijke middeltjes om naam te maken, nu hij hem aan de zoo geringlijkende honderd gulden niet helpen wou. „Nou,” zuchtte-ie bitter, „dan za’k oe niet langer lastig vallen. ... 't is woar. ... ie 'em geliek. . . en 'k zal de boodschap an mien vrouwe overbrengen. . . dag meneer Van Lier. ...”

„Ajuu," zei Van Lier en zag hem weggaan. Dan, zich terugwendend in den dadelijk volgenden ommekeer tot onmachtig medelijden, zag-ie Joop's moeën

) raad.