Zoekenden

224

als een physieke beklemming, waaraan-ie zich hijgend, op sterven af, moest ontvedhten; en hij verwachtte daarvan opeens een blijdschap, als er een maand, een weèk maar weer te eten zou zijn. Zoo moést 't maar; dan weèr in de knel zitten, maar dan weèr vechten, weèr vechten. . . . Met een lichte beving van hoop in zich liep-ie toen op de deur toe en schelde, ’t Meisje deed open — meneer was er niet.

Hij schrok, daar had-ie niet op gerekend; weèr zonk moedeloosheid op z'n verwachting neer.

,,'k Mut 'm hebben,” zei-ie, verward-dringend, ,marineer is-ie d’r? woar is-ie dan?”

Zij zou 't mevrouw vragen, half nijdig, op Zondag nog daardoor te worden gehinderd, en zij kwam terug met de boodschap, dat mevrouw 't niet wist.

„Toe vrijster," drong-ie aan, „ie weten 't toch um-rners wel....? Ku'j mien nou heelemoal geen antwoord geven? mu'k nou zóó weerummegoan? 'k heb geen tied um nog ies te komen. . . . weet ie niet zoowat woar 'k 'm kan opvangen?”

„Of ie mutten noa Spier goan," ried 't meisje, „a'j 't doar ies willen probeeren.”

„Hartog Spier?' vroeg-ie gretig, begrijpend, dat ze 't wel weten zou.

„Nee, bij die andere.... bij zien breur, de getrouwde. ..."

Blij dankend, ging-ie haastig naar Lion Spier’s huisje. Langs de open deur kwam-ie in de ruw-steenen gang den oud-krassen van Lier al tegen, door Lion Spier gewend-kruiperig uitgelaten.

Joop werd weer bang, toen-ie naar den stil-gesloten, fijn-grijs ombaarden kop van den vrijmetselaar opzag, die onder den hoogzij lichtelijk gebogen, verwonderd naar hem neerkeek. Van Lier, mompelgroetend, slofte naar buiten; verborgen hevig golfde in hem om de emotie van het achtergelatene. In de donkere, krottige huiskamer bij Spier straks binnengekomen om een