Zoekenden

223

dat-ie niet slagen zou; zonder borgen kreeg niemand geld; alleen rekende-ie nog wat op z'n flinkmannelijke bespraaktheid, waarmee-ie dezen keer bij Van Lier in alle heftigheid van z'n benauwenis zou aandringen. Maar bij 't groote huis gekomen, werd-ie opeens weer bang — god wat deed-ie eigenlijk? Onzin, geen grein-tien kans was d'r, as-ie doar alleenig ankwam um centen te halen. . . . wat was d'r an te doen, . . .? hij ging met zien zeugien noa de Schans. ... 't was niet tegen te holden.. . . wie hield doar dan ook zien kop bij....? As-ie heelemoale met bidden en smeeken centen loskreeg, dan was ‘t veur vier weken. .. . zeg veur drie moand te doen. ... en dan was 't tóch weer hongeren. . . . Noa binnen goan? weggoan? ’t was 't zelfde.

In de breede provinciestraat met achter voortuintjes de lage heerenhuizen, stond hij weer met gebogen hoofd moedeloos te overwegen, vóór Van Lier's woning, waar achter 't hekje, een paar groote herfstboomen hoog te bronzen stonden naar de fijngouige blauwe lucht.

Onhoudbaar-loom, benauwd-omstrikkend, voelde hij den moordenden greep van z'n hopeloozen levenslangen broodnood. Het sloeg hem met een verlamming van zijn durf, toen-ie den voortuin door zou gaan om aan te bellen. En hij stelde al met moeë aandacht vast, hoe ’t gaan zou....: aanschellen en meneer vragen, heel beleefd aandringen en.... verwonderde oogen zien, dan, beleefd ook, worden weggestuurd met 't antwoord, dat-ie vooruit kon weten: zonder borgen — onmogelijk. En weer terug naar huis, de winkel zonder vleesdh, geen eten en geen kans d'r op vooreerst. . . . Hóe dan verdomd.....dacht-ie, 't wanhopen

dichtbij opeens, voorvoelend ihet schrikkelijk ware, toch ónmogelijk te doorleven hongerlijden. Maar hij merkte plots, dat er voor 't dadelijk-komende gezorgd moest worden; hij voelde de dreiging van het gebrek,