Zoekenden

218

dansen ze nog om oe ongeluk heene. ... tot a'j ze de oogen lachend zollen uutsteken.... ze weten nou niet woar 'k bin ebléven, 'k bin ze goddank ontloopen... .

„Is 't dan toch warkelik woar?” zei Joop, ,,'k dacht dat 't proaties waren.. . . nou affijn. .. . loawe doar niet langer over proaten," besloot-ie gauw, daar hij inzag dat nieuwe bevestiging Hartog wrevelig zou maken, „ja, die vaar, de's eèrste klasse eür, die ken 'k wel; god, god, hij èf oe oardig toe-etakeld, en wat wi'j nou? was zij d’er oók bij?"

„Wie. ... de sjikse? bi’j gek? die was d’r niet bij. . . de vaar die wol centen van mien losproaten. .. . en die wo'k vanzellef niet geven. ... en toe is-ie met mien begunnen. ... is mien net zoolange noa-eloopen tut 'k 'm niet meer ontkomen kon! — en toe midden op de stroate begon-ie te sloan en te houwen. .. . god geeft dat ze 'm dood thuus brengen vanoavend, alleenig veur de schaamte die-ie mien ef an-edoan. ... ie weten oe niet te redden. . . . 't gaajes stiet te schateren um oe heène. ... ze gooien mekare tegen oe op en ie kun niet wégkomen. ... ja 't is 'n leelijk gevallegien. .. . hoe koom 'k d'r vanof. ..."

„Ja jonge...." zei Joop bedenkelijk, „ik weet et niet eur, 't is altien 'n leelijk grappien. ..."

Hartog zat even te denken over 't voorstel, dat ie Joop dacht te doen. Zwaar als een ongeluk voelde hij dat eéne gebeuren van zijn lichaamszwakheid op zich klemmen. Zij beiden hadden elkaar aangehaald, terwijl zij, week aan week, enkele dagen door 't huis haar begeerlijkheid langs hem heen plaagde; en bij, die nooit geleerd had zich te beheerschen, had zich spoedig aan zijn zwoegende zinnelijkheid overgegeven. De afmatting en opgewondenheid en de sarrende pijn aan zijn oog, dat loodzwaar hem drukte en z'n gezicht aan één zij verdonkerde — ze bevochten zijn rust met al den, nu opeens reëeler aangevoelden treiter van zijn eeuwig-martelenden hartstocht. Hij zuchtte en veegde