Zoekenden

219

z'n gezicht, gedoken in de herleving van de verwarrende schaamte, die hem van den dronken schreeuwer tusschen 't volk had doen wegrennen over de drukke Zaterdagavondstraat.

„’k Weet niet. .. . za'k starreven, 'k weet niet wa'k doen zal,” zei-ie voor zich heen, „wat mu'j met die vuile lui beginnen. .. .? ze loaten oe niet los. .. . doar kump in ’t geheel geen ende an op die meniere.

„Wat willen ze dan?" vroeg Joop.

„Och. .. . wat willen ze. . . .", zei-ie minachtend. . . . „det geleuve-ie in 't géheél niet a'k 't oe vertelle. .. . road ies? da'k met 'r trouwen zol. .. . nogh! wat zeg ie doar nou van? det zol ‘r wel anstoan. .. . woarumme niet?"

Joop lachte. „Doar was 't umme te doen,” zei-ie.

„Is det dan géén gekkemanswarrek?" spotte Hartog heftig, „is det dan van mien te varregen.. . . ? ku'j dan zoo'n mensche in oe huus nemen? heurt die dan bii mien?... .nou proaten ze van onbillijk. .. .gemeen. .. . nogh! dan kun ze mien toch net zoo goed mien nekke ofsnieden. . . . mu'j dan oe heele leven vast zitten. .. . ? nou ja.. . . ie bin toch geen kiend. .. . veur één oogen-bliltkien vergissing?.... det is toch stapel.... of niet?"

„Loawe ies eerlijk proaten," zei Joop, „hef ze geld van oe ehad?"

„Ze hef mien wat evroagt," sprak Hartog luider, nu in 't hartstochtelijker verdedigen niet meer bij machte zacht te spreken, „en ’k heb 'r vieftig gulden egeven . . . twintig rieksdaalders heb ’k 'r ebrocht, toe 't gebeurd was. . . . Toe ze in de kroame lag. . .. twintig rieksdaalders. .. . des toch geen klein bietien veur mien, wel?. . . . nou loaten ze mien niet met rust. . ..! nou willen ze d'r als méér uutsloan. . . .! nou mu'k als weer bloeden. ...! 't is 'n verdomd warrek. .. . had 't ’r maar egoan as oe niohien Naatje? was ze óók maar alleenig ebleven?"