Zoekenden

217

„Wat is d'r met oe an de hand?" vroeg-ie, „wor toch kalm kerel, wat is d'r gebeurd?”

Hartog was op ’t krukje gaan zitten en met een te voorschijn gehaalden rooien zakdoek aan 't wrijven gegaan over z'n roodbezweete gezicht.

„Hol oe stille jongien," zuohtte-ie, „hol-oe stille, „wat is 't 'n tuug. . . . wat is 't 'n vuil van de mesthoop opgeraapt. ... 't Is wel woar, 't is wel woar, men zal zich niet mengen met die de handmolen draaien, want de geur der zwijnen is hun ademtocht. . . . hol oe stille, hol oe stille

„Hè'j evöchten?" vroeg Joop nog eens.

,,'k Mut oe even spreken," hijgde Hartog, ,,'k zal 't oe dadelijk vertellen. ..."

Joop wenkte naar Grietje knipoogend van: wat schadt 't oe? goa maar even weg....; de kinderen begonnen te huilen, zoodat ze gemakkelijk naar binnen

ging-

„Wie hef oe dat dan elapt?" vroeg Joop, „in gods-name kerel, hoe kóom-ie doar an. . . . zoo'n vechters-boas bi'j toch anders niet. ..."

„Schei uut," klaagde Hartog, „weet ie dan van niks? dat hef haar vaar edoan. . . . Ja, jonge. ... ik zegge oe toch.... wee hem die zijn heil verzaakt met vrouwen.... ongeluk en verbittering zijn zijn deel.... Weet ie dan van niks? haar vaar is mien dronken tegen-ekomen en ef mien geld willen ofparsen. ... en is begunnen ruzie te maken. . . . lazeres bezèupen!.... en ef mien met zien klauwe een blauw ooge geslagen. . . Ik bin vanzellef op de vlucht egoan. ... ik heb mien eschaamd.... wat docht ie dan dak weerumme zol goan sloan? an zoo'n vuile jeneverlappe? duuzend menschen d'r umheene, die d'r umme lachen omdat 'n jood 'n pak ransel kriegt.... det begriep ie.... ja man. ... 't is nog altied gelieke. . . . verbrand en versneden zullen ze worren mèt elkare op eène dag. . . . o. . . . wat is 't nog arreg, wat is 't nog arreg. . . .! wat