Zoekenden

216

nog wel te vreten geven. . . . wees doar maar niet bange veur. . . . Joop is d'r nog. .. .! maak oe niks niet bezorregd. . . . woar 't vandoan kump, kümp 't van-doan, maar honger zal d’r niet meer wezen, in mien uus voorloopig niet. .. .! Zeg Griet. ..."

„Nou?" snikte ze.

,,'k Zal nog even kieken of-ie cènten wil geven. „Wie?"

„Oome Sam. Misschien is-ie.d'r nou. Za'k 't nog ies probeeren, ja? as zij 't maar niet verpest, dan proat ’k ze nog wel los. . . . wat anders?"

„Ja," zei ze.

„Nou, goed dan. .. . dan za'k met éene die beenen eventies wegbrengen. . . . Kóm nou. .. . bi'j gèk. . . . ? bi'j nou 'n kind. . . . ?"

„Goed," snikte ze bedarend.

In 't voorbijgaan kwam-ie bij haar, boog z'n bebaarde wang naar haar mond.

Met betraande oogen zoende zij, en hij gaf, kort, als onverschillig uit gewoonte, zijn troostenden kus terug.

Met in een langwerpig blauw houten bakje de beenderen op z'n schouder, wou-ie de deur uitgaan, toen op de stoep, met armen en hoofd druk gebarend en bezweet van gejaagdheid, Hartog Spier hem tegen kwam hollen.

„Goa mee naar binnen, jongien," riep-ie, ,,'k mut oe even spreken, maar maak de deure toe!"

„Wat mankeert oe?" vroeg Joop, die terug ging en hem binnenliet, „hè'j 'evochten?"

Hartog voelde naar z'n blauwgeslagen oog en wees angstig naar de deur: „Maak toe!" riep-ie, „lig nou niet te donderjagen. . . . maak èerst de deure toe. .. .! Sluit het huis. . . . want de vijanden achterhalen mij . . . Amalek zit mij op de hielen!"

Glimlachend sloot Joop de deur; er kwam toch niemand meer, dat zou geen schade geven.