Zoekenden

215

„Wat 'n nakende gotspe-ponèm,” ') riep vrouw Davids, onder 't heengaan eerlijker zich gevend, „wat 'n kale parrech: ^J) die proat van donderen. .. . nogh!"

Joop duwde achter haar 't hekje toe; met een enkel sarrend gebaar nog voor de ramen, ging ze heen.

„Die kuump mien doar mien nije weeke verschteren" zei Joop hijgend van bekoeling onder het naar binnen gaan, „vroag wat 'k met ze dóen mut, met al die an-sprekers....! veur mien part begraaft-ie zich in de rieksdaalders, 't is toch maar um ons te pesten.... anders niks. ...” en opeens, toen hij zag dat Grietje betraande oogen had: „mu'j doar umme lippen goan? trek-ie oe doar wat van an? ie bin niet goed wies. . . .! ze kun noa de bliksem loopen eur....”

„Wat schiet ie d’r mee öp,” klaagde ze geslagen, „wat kuwwe veur onze praats koopen? Heb-iè centen veur mien huusholling morren?. . . . ha'j maar 'n goeie betrekking....! ha'j die maar.... god o god woar muwwe noa toe Joop. . . .?”

Luider uitschreiend keerde ze zich om, met den schorttip haar gezicht en oogen haastig drogend.

Een oogenblik bleef hij staan; opeens weer, als na dien bij tusschenpoozen keerenden trotsen drang zich op te rukken, voelde hij die machtig-looden neerzin-king van verkleinenden deemoed.

„Ja, ja, wat gaf 't, wat gaf 't of-ie al praats had tegen zoon old wief. .. .? cènten, cènten. . . .! de kop ophollen. .. .! god o god. .. . hij kón 't niet, hij kón 't niet meer.. . . overal vroagen, bedelen um 'n paar cent veur 'n koegien of um 'n bietien handel. ... en nóg niks. . .. nóg hongerlieden. .. . half genog eten en niet weten woar ze de andere dag van vreten mosten... . verdómd! mós det dan zoo voortgoan. .. . ? 'n jonge kerel as hij... . geen vreten in huus hebben. ... ? „Bi'j bedonderd!" viel hij opeens weer uit, „ik zal oe

•} brutale.

*j Kletskop.