Zoekenden

214

„’k Hèb niet," zei-ie met een hoofdruk.

„Hè'j niet?" vroeg ze, „of wi'j 't mien soms niet geven? bin mien centen soms niet zoo goed als 'n an-derman's centen?"

„Nee," zei-ie, driftiger hoofdschuddend.

„Nee? nee? godbewaart, nou nou! zit-’r soms wat an?"

„Ja," zei-ie, „a’j 't weten willen,.... doar zit de kanker an, an oe centen!"

„Dank oe wèl.. . . oardig fijn. . . . gooi mien maar de deure niet uut!"

„A'j niet langer wachten met goan. .. . dan za'k oe niet gooien!" dreigde hij, „maar ’k zöl maar goan...."

„God.... 'k goa al...." zei ze, en stond angstig op, en bij de deur:

„Nou, nou. ... ie em oardig praats meneer! as det maar niet op 'n stinkert veur oe uutloopt. . . .!”

„Donder op!" riep-ie.

„Och Joep," kalmeerde Grietje bang.

„Kan mien niet verdómmen. . . .! 'k wil ’t gekwaak niet èm in mien huus!" riep-ie, „dan mu'n ze verdomme buüten mien deure blieven. . . .! anders donder ik ze allemoale d'r uut. . . . ’k wil ’t niet ’em!”

„Pas óp maar ventien," spotte vrouw Davids luider, moediger nu buiten de deur, „pas óp maar met oe praats, dat ze öe niet donderen!"

„Alloh!" dreigde-ie, naar de deur loopend, „nóu opgedonderd. .. . mien stoepe of, of ik smiete oe d'r of. .. . en ie komen d'r niet weer in heur. .. .! goan ie maar vet halen woar a'j oe vleisch ook halen.... ik schenke oe klandiesie weg! en oe vuile proaties zéker!"