Zoekenden

213

„Ie bin zoo kwoad niet," teemde ze met breeden mond en tot gleufjes versmalde oogen lachend voort, „nee, maar in emmes, hèj 't niet eheurd? dat ze noa Poerim gassene doen? 't is woar heur. ... 't is vaste bepoald...."

Joop, grimmig van afkeer al toen ze binnenkwam, begon zich meer en meer getergd te voelen, een opborrelende drift om de fleemende nieuwtjesverhalen-de kwaakster met zijn vuisten tot jammeren te pijnigen.

„Wo'j wat ehad hem, vrouw Davids?" vroeg-ie, sneller en geweldiger hakkend van wrevel.

„Och kot,” lolde vrouw Davids voort, „ij wil d'r niks van weten. . . . hihihi. . . . wat zèg-ie d'r van. . . . ? of-ie d'r zoo niks vanof weet....! nee, maar zonder mesjoggaas, wie hef dèt ooit edocht. .. . dat Sam nog ies 'n meissien met centen zol kriegen. . . .? nee. . . . ma'k starreven, 'k heb nooit edocht dat-ie 't nog ies zoo-varre zol brengen in de wereld, wat ieje?"

„Ie kun lange wachten eer 'k oe doar mien meening over ezegd hebbe," viel-ie langzaam heftiger uit, met inspanningsgezicht de beenvliezen scheurend, „wo'j wat ehad em, vrouw Davids?"

„Noh noh!" hoofdschudde ze, ernstiger nu, „dès nou flauw, da'j det niet lieden kunnen, 't bin toch jongelui. .. . loat ze 't 'n bietien goedgoan. . . . oè tied kump óók weer ies

„Koom-ie det nou allemoale vertellen veur ons plezier?" vroeg-ie, even ophoudend met uitbeenen, „bi'j bange, da'k 't anders niet weten zal? ie kun wel noa de femilie weerumme goan en zeggen det ze, mèt oè, noa de verdommenis kunnen loopen, begriep-ie vrouw Davids?"    *

Grietje zag wat bangelijk zwijgend naar hem op, waar-ie, woedend van vrouw Davids afgekeerd, weer met minachtend gezicht te werken begon, met korte heftige rukken schrapend het in de vuist genepen mes door 't vleeschvlies rond de losrijtende beenderen.