Zoekenden

212

de twee bruinige rottige tanden draaide zij den drempel over.

„Goeienoavond."

„Goeienoavond," zei Joop binnensmonds en dadelijk zachter tot Grietje: ,,Ie hollen oe mond heur, ie vertellen niks.” Zij wenkte begrepen te hebben. Vrouw Davids begon dan met een houten stoel naar de toonbank te schuiven en zich neer te zetten.

,,Foj, wat bin 'k muue,” blies ze, met bespuugde handen 't bruingrijzende haar naar de ooren strijkend, langs den onderkant heen van den ouwen fluweelen begitten hoed. Met de handen wreef ze verder haar vermoeidheid van 't gelig-berimpeld, mager-ouwelijke gezicht, de nauwe grauwe oogstreepjes langs, onder den grooten scherp neerbuigenden rasneus en om den breeden dun gelipten bleeken mond.

,,'t Is nog warm," zuchtte ze, „ik kan d'r niet tegen.”

,,'t Is lastig,” zei Joop, begonnen met beentjes stuk te hakken op de toonbank.

„Dalles is lastig,” gijnde ze en dan dadelijk, met een blik naar hen beiden: „Nou, gauw 'n gassene in de familie hè?”

„Zoo," zei Joop, zonder opzien.

„Ja, nou. . . . hihi. . . . det wi'j toch wel weten. ... ie goan toch zeker óók wel, noa de gassene van n'eigen breur...."

,,'k Kan ’t oe nog niet zeggen," antwoordde hij met nijdigen tegenzin, een stuk poot achter zich smijtend op den planken vloer, „woj 't graag weten, beste vrouwe? dan muj 't ofwachten. ..."

„Hihi," lachte ze tegen Grietje, die terwijl ze zwakjes opzag, schuchter teruglachte: „oe man is nog al geen kniezert, hij holt ’r nog al goed de moed in altied. . . . toe maar jonge, ie 'em geliek, werachtig . . ."

„Pas op!" waarschuwde Joop, als dreigend, „stoot oe niet an mien hakmes, 'k zol niet willen daj oe be-zeeren zollen, godbewaart, in mien winkel niét eur."