Zoekenden

209

zwart marmerglas met goudletters glansde weelderig-dof in den opwaartschen naschijn van 't uitstallicht tegen den igevel; op de ramen plakten billetten met groote letters en uitroepteekens van hevige concurrentie en afslag. Ja, 't ging goed zoo, ihij kon gauw goan bedelen, as 't zoo voortging. Sjabbes maken met 't geld van 'n ander en weer nacht maken zonder cent in huüs. . . . hoe kwam-ie de nije weèke weer deur? Al driemoal was-ie bij Oome Sam ewest, um nog-ies te probeeren centen te kriegen, geen boer wol 'm meer borgen. Maar die wol zekers ook van 'm of wezen, hij hield zich niet thuus, doar zatten ze zeker tusschen van de overkante. En dan. ... as-ie heelemoal geld zol hebben.. . . wat zol-ie koopen? Hij dorrefde niet eens 'n heel beest an, ’t ging in geen weeke weg; woar was uutkomst. . . . ?

Langzaam, na dagen, bekroop hem de benauwende wanhoop geen uitweg meer te weten en 't huis zonder brood te krijgen.

Getrapt begon-ie allengs in de moedeloosheid, z'n uiterlijk te verwaarloozen; z'n heele handel verloor z'n trouwe attentie. Overdag ontbrak hem de lust, om den boer op te gaan; dan liep-ie den winkel rond, uren werkend over 't klaarmaken van een pondje vleesch voor de weinige overgebleven klanten, of met een mand beenderen op z'n rug, om die kwijt te raken, de heele stad doorslenterend. Vroeger, toen-ie kort na de oneenigheid thuis in z’n zaakje gekomen was, pal tegenover hen z'n buisje had gehuurd, had-ie gevochten met brutalen moed, pijnlijk voortgekrabbeld in weerwil van zijn verlies, maar met nieuwe Ihaatdrift zich opnagelend, onder het half hongerlijden weken lang. Maar dan was hij weer opnieuw begonnen, feller en met hijgenden wil concurreerend, trots zwijgend bij ontmoetingen en 't vee voor hun oogen onderkoopend bij de boeren. Heerlijk had-ie zich toen bun vijand geweten; ze begluurden elkaar achter gordijnen, de klan-

Zoekenden 14