Zoekenden

207

had, had-ie stil-gloeiend mooie Rozetje de Beer beloerd. Van haar kleinroode babbelmondje naar de huppelende, wiebelende, bruine voetjes, bad hij angstig haar prachtige broosheid gezwolgen en de gracieuze gebaren van haar jeugdzingende lijf, dadelijk al niet meer tevreden met Fietje. Benauwde ocgenblikken had-ie toen doorvochten, terwijl de bruid naast hem steeds antwoorden vroeg op voor de gasten gespeelde liefheden, en terwijl de honderdmaal mooiere Rozette er wel plezier in scheen te hebben, hem te sarren met haar jonge spel. Toen de mop met Fietje's oom Wolf gebeurd was, die, abnormaal van één borreltje te veel, van z'n pleegkind's bruidschatje rond had geroepen met roodgezwollen kop, had Sam z'n onbedaarlijk plezier uitgelachen tegen haar. Nee, hij mocht ’t niet zeggen, niet eens dénken; maar als-ie niet verloofd was, en z'n oordeel zeggen most over die twee, dan zol-ie 't ze wel vertellen, dat Fietje bij Rozette vergeleken een angekleede verlepte olde vrouwe was.... Als-ie aan haar dacht, sloop ontevredenheid zacht-morrend naar zijn klaarder denken; die Rozette die most d'r eene met centen ebben, eene die wat was, minstens een dokter of 'n advocaat, of eene met 'n dikke broodwinning. . . . as ’t dèt ook niet was. .. . Maar veürda'j een echte mooie vrouwe kriegen. . . . die waren niet veur '.t oprapen. . . . det was 'n trèf. .. .!

Nu en dan, als-ie weer bij Fietje was, werd-ie, door haar veel aan te zien, weer tevreden en hij verheugde zich over een tikje begeerte naar haar wulpsch-licht-zinnige, fleemend-zangerige halve meerderheid.