Zoekenden

206

is me heel aangenaam gewees en kom U eris vóór de gassene weerom, och, me mot nou nog maar profiteere — en 'n goppebejet mót 'k hebbe, ’k hou me niet vreemd. En zij van: natuurlijk en de ouwe vriendinne en die vergèet ik niet, nou nééé en ajuu's en daags. .. .

En de meissies in de kamer met aanstootjes van: wat 'n rauwe raap van een vent, en ik zou niet met ’m na bed wille hihi.... En de anderen oök niet en geenéén.... hoèdioè, voor geen honderd gulde.... lievers (gèen man as zóó een, maar Fietje is met meer waard, hij is voor baar nog te sjein. En zij weer saam naar een ander, en wat had ze ’n aardige vriendinnetjes, wat 'ielden ze allemaal veel van 'r, wat 'n fijne chieke meissies allemaal, dames, dames....

De bruiloft was bepaald met 't voorjaar, Sam wou liever zoo lang niet wachten — deze winter zou meteen zeggen boe de zaken wilden. Eenmaal bij elkaar raakten zij aan elkaar gewoon, behandelden elkaar als verliefden, elk doend zijn eigene voorgevende verliefdheden aan den komenden bijslaap. In de stille vrijuur-tjes, als zij hartstochtelijker werden, streelden en liefkoosden zij met grofgeweten warmte en in de bangste oogenblikken, als het schrik-lijk verbodene dicbtbij-leek, als zij terugweken voor de daad met plots verkilde lijven, fluisterden zij elkaar toe van maar gauw trouwen, gauw trouwen. Zij wisten, bet was de tevre-denstelling van hun lichaam en op geen ander konden zij zich koelen. Maar elk wist bet ook, heel diep in zich zelf, in een zwart lijkend hoekje van zijn denklbinnen-ste, wist het, en angstig zeker: zij zouden na de eerste daad walgen van elkaar tot de tweede, en niets liefs zou daartusschen blijven dan het tot gewoonte verstarde liefgelogene. Hij durfde niet uitgaan en er waren oogenblikken dat hij haar verwensahte; ja, ’t was heel aardig en goed nu verloofd te wezen, maar ie mosten dadelijk kunnen trouwen. Op de receptie van z’n verloving zelf, vier dagen nadat-ie Fietje gevraagd