Zoekenden

' 203

van de Dalles ‘) of wist as zullie ooit hadden mee-emaakt?

Honger! nogh! 'honger! wisten ze vèule wat of honger was! Ze hadden altied de weelde-brokkies ehad, hij de sappeltied en de joaren dat ze d’r in zatten tut over de ooren: wie had dan ’t meeste edoan van de jonges, zij of hij? Was-ie niet met hèm de boer .op-egoan, toe-ie twalef joar was, dat de ooren ’m afvreuren van de kolde? Toe waren ze toch van honger verrekt, as-ie niet veur ze verdiend had? de brèur. ... de ibrèur... .! zéker wist ze 't ook niet meer hè? wat? die nacht, toe-ie met 'm noa buuten ging? 'hij wist 't nog goed. . . . hij zol 't nooit vergeten. ... en toen-ie an de weg bleef liggen in de sneeuw, hallef kapot: Vader ik kan niet varder — ik mut even blieven liggen.... As-ie 'm niet openeumen had bij zien krage, dan had-ie 'm dood noa huus ebrooht? wist ze 't nog soms?

Zij zat hem langzaam stil-gebogen aan te hooren, en gaf zachtjes toe, ja, ja, 't was woar... . Even nam ze haar bril af, veegde de tranen van de ouwe, omgroefde oogen. Ja, ja, ze wist 't wel.... 't was arreg. .. . god, god. ... ze wol 'm toch wel beliepen . .. maar hoè, hoè.... wat in de handen stoppen. ... ?

„Mesjoggaas," zei-ie gesmoord, „det gef niks, kind, wat gef det allemoale? zu j'm een rieksdaalder geven.. . . veur 'n halleve dag eten. .. . kiek maar ies hoe ze d'r uut zien. . . . geen vleisch en geen vel 'em ze op 't gezichte meer. ..."

,,'!k Weet niet,” zei ze, „oggenebbiesoh, 'n rieksdaalder, god weet, hoe goed of zij 'm igebruuken kan. . . ."

„Mu'j zellef maar weten. .. . mu'j maar weten wa'j doen.... maar wees verzichtig kind, en maak geen ónsjolem. . . . ”

,,'k Zal wel zien — 'k zal wel zien," zei ze zaoht-snuivend van haar tranen.

^ ¹1 Armoede.