Zoekenden

202

was 't zién schuld dat-ie d'r nou uut lag. ... ja. .. . aj geen 'harte in oe verdommenis hadden, dan koj wel twaalf paar kwaajongensvoeten op de kop verdragen ... ogod, det was um te barsten, dat-ie ze nog ge-lieke most geven .. .! en dat zij doar op deur bleef zeuren ... achter die stommelingen en die resoho-em ’) an!

En als hij haar weer gemakkelijk overtuigde, in de nu tóch alleen nog bij haar gezochte vertrouwelijkheid, ried zij hem, nou maar stil te zijn, en niet aldoor erover te praten; hij wist toch wel, als ze binnenkwamen en 't hoorden, zou er weèr ruzie komen, kregen ze weer groote monden en snauwen. .. .

Hij zuchtte dan, tot zwijgen gebracht door vrees voor nieuwe verontrusting, en in den leunstoel lei hij den arm onder 't hoofd, starend in een vèrte van ouderdom, waarin hij gewillig zich geven moest. Ja, 't was zoo. .. . 't was zoo. . . . hij werd old.. . .öld. .. . hij kon niks meer doèn.... hij had niks te zeggen, hij werd in 'n hunkien ezet en verbij egoan. De jongeren mosten zaken doen, mosten ock leven, 'n toekomst maken, 'n Zake kon me uut vriendschap niet weggeven, 'n zake was léven, me ihad-'r maar èen van. Maar nee, ze mos toch toegeven: hij was altied 'n goeie jonge ewest, Joop, verstandiger en gewilliger dan zij... . was-ie niet? was-ie soms niet? wist-ie niet veule of van de honger, niet? of wist ze 't soms niet meer. . .. Hadden ze geen honger eleden, Sare? of wist ze 't soms niet meer? was Joop, dezelfde Joop, soms niet met dreug brood noa schoole egoan, ja of neé. ... en vake zonder boterham noa bedde? Wist ze 't of wist ze 't niet? En met gebarsten klompen an en met halleve kleeren? Wie had dan de meeste honger mee-emaakt? Joop alleénig toch? zullie kreupen toe ummers nog in hun luiers op de grond; ze konden hun smoelen ummers nog niet eens los doen, toe-ie al méér

*) Kwaadwilligen, goddeloozen.