Zoekenden

195

ten? met 'de gojje effen beliepen? niet neudig te ge-neeren ^!heur."

„Och nee, dank oe. . . . ’n zorreg. . . . loat zij maar schleppen," lachte Jette, de keuken inwijzend.

„Nou. .. . net zoo a'j willen...." zei ze, terwijl ze zich naar de deur keerde, „misschien kom 'k morren even um de deure kieken; as ze dan maar druk in de winkel binnen!"

„Woarumme?"

„Noü. .. . anders vin'k det zoo naar, as ze zoo alle-moale in de kamer bin."

„Wat kan oè det schelen," zei Jette en dacht: zoo zu'j de kolde koorse kriegen, a'j bleu bin. ... „Nou, ie komen maar heur, wi'j nou met geweld niks ge-bruuken? nou niet kinderachtig wezen.. ..'k hoeve t maar even van achter te halen eur, ja of nee, 't is in huus...."

„Nèe, nèe, nèe!" lachte vrouw Zadoks, den winkel in waggelend. „Det kom ’k morren dan wel halen,” zei ze onder 't heengaan.

„Goè-oèd!" riep Jette haar na.

„Ajuu!”

„Daag," zong Jette weer.

Zij sloot de deur en ging terug naar binnen om de tafel te dekken, 'n Stuk pest was 't, die Zadoksche. . . . dacht ze. Maar opeens verkneukelde ze zich van ple zier, haar nijd hervoelend tegen Sam en Fietje.... Goddelijk, goddelijk, allemoale wisten ze 't, dat ze gesjadjend waren.... allemoale.... allemoale, toch, tóch. . . . leker, fijn, fijn. . . .