Zoekenden

194

geen breudtien bij de bakker! Ja. .. . 'n oardig iets!.. . niemand giet doar maar op losse gronden. ... en óch, det bleef in de femilie, det begriep ie; ze hadden nou eenmaol zin in mekare.... toe hef Moos doar ’n woordtien over eproat met de oLde lui, maar anders ook niks. . . . Ja, de rechte soort. ... ze bin ook maar niet uutgeloaten met mekare. ..."

„Ja, det zal ook wel," zei ''rouw Zadoks tevreden, ,,det zal wel. . . . nou. ... ze zeggen. . . . ’t mut ’n heel knap paar wezen.... werachtig hoe ze allemoale góeds van ze espreuken ebben

„Zij is ’n mooi meissien," pochte Jette, „ja, ’n fijn meissien, 'n dame iheur, ja, 'n mooie meid beur...."

„Jazeker," herhaalde vrouw Zadoks, „ze hebben d'r veule over eproat; 't mut ’n heel knap paar wezen. Nou, Naatje is ook niet leelijk. .. . nee werachtig niet! nee, lange niet 'eur, née. ’t Spiet mien da'k ze nou niet even kan zien. ..."

„Dan koome-ie morren even*" noodigde Jette met aandrang, „ie kun toch morren even komen, nar-rente

„Och nee," nikte vrouw Zadoks verlegen, „de's mien te veule gegeneerd.... um zoo midden in de weeke te komen. ..."

„Och. . . . kom morren even!" drong Jette zingend aan, haar arm beduwend in met opzet doordrijvende vriendelijkheid, „ie hoeven oe toch veur geen mensche te geneeren? ie hoeven toch veur geen eéne bange te wezen....”

„De's ook woar. . . . Nou we zullen zien..... kom, ik

mut noa 'huus.....ze zullen zeggen woar bi'j ©bleven

.... ik kriège doar mien porsien. ..."

„Nou nou," lachnikte Jette, „och och, det zal (wel zoo arreg niet ofloopen.... dan betaalt-ie oe geen ‘kostgeld van de weeke hè?"

„Nou.. ..ze bin zoo lekker niet de mannen.... Wi'k oe nou effen beliepen soms met de tafel verzet-