Zoekenden

192

„Die doemen muitten ofgehakt worren, woar det wordt uut-ezeugen," verwenschte Jette, „bah! récht, ik kan wel zien, dat mien breur ’n paar centen met zien vrouwe meékreg. . . . tooh, töoh, toch!.. . .al barsten ze nou zoo allemoale. ... ja, 'k zegge God bewaart niet van oè. .. . verstoa mien goed. .. . maar is ’t vuil of is 't niet vuil?

„Vanzellef," bleef vrouw Zadoks kalm antwoorden, nu stellig overtuigd dat 't waar was, en ze kruiste de armen nog eens frisdh over de borst, „as 't niet wöar is. . . . is 't .vuil um zoo iets rond te strooien; maar veur mièn. . . .och god, ik zie d'r niks geen kwoad in.... En as ze nou heelemoale esjadjend bin?. . . . wat is det dan nog? is det dan soms schande?. ... Ze hebben 't mièn verteld," herhaalde ze met klem, haar knie betikkend, „alles van A tot Z, zoo zuuver as 'n hoar. . . . ooh god, ik heb d'r niét an etwiefeld. . . . zóó. .. . dan is d'r heelemoale geen woord van an, hè?. .. . och, ooh," verkalmde haar toon weer tot sarrende zachtheid, „wat ze tooh vertellen, hè?. ... 't is mièn ’n geklets ,van de menschen. ..."

„Ik zol tooh wel ies willen weten,” trachtte Jette opnieuw door gemaakte woede haar af te leiden, „wie det nou weer hef rond-eroddeld. . . . zien tonge uut of met bloaren dat iè d’r veureerst niks weer mee kan rondliegen!"

„Nóu, det kump d'r nou niet op an," wees vrouw Zadoks verstandig af, en om verder te verstaan te geven, dat ze alles wist, al dacht Jette haar nog zoo om den tuin te leiden: „ooh god, ik heb d'r za’k starre-ven geen seconde an etwiefeld. In èmmes, ‘) maar is det dan schande? ze 'm mien nog wel ezegd, dat Moos, oe neve Moos," lei ze uit met nieuwe klem, „dat die ’t in order hef emaakt."

„Ooh, och," wanhoopte Jette, „wat ’n flauwe smoe-

‘) waarheid.