Zoekenden

191

maar gewoon iheeten liegen, voelde zè zich even gloeiend kleuren van den hevigen aanvalschok en het plots wegduwen van de overrompelingsonmacht, en met angstige oogen, daar ze wist tóch niet heelemaal geloof.d te zullen worden, zei ze lichtbevend:

„Gesjadjend, gesjadjend? wie. .. . ie bedoelen. .. .ie bedoelen Sam en Fietje?. . . . nee heür, hoe kom-ie doar nou weer ibij.... god neé...." hijgde ze van inspanning. Vrouw Zadoks trok zwijgend haar oogen op met een gebaar van. . . . „doar begriep 'k niks meer van...."

„En ik heb oe nog strakkies verteld," ging Jette angstig-hoog .voort, terwijl zij merkte dat vrouw Zadoks het zéker moest iweten, „en ik heb oe nog strakkies verteld, dat ze mekare op de gassene 'em lee-ren kennen! hoe koom-ie .doar nou zoo ineens weer hij

Vrouw Zadoks beet een glimlach dood op haar lippen. God, god, wat had ze die Jette doar nou in de klem.... wat zat die halleve gare doar benauwd van

. .godallemachtig, wat was-ie fijn, wat 'n mies ponem. .. . ') kiek ze doar ies zitten. .. . had ze wat in 'r bruukien edoan? zol ze 'r nou ies niet zoó'n poo-sien kunnen loaten zitten en dan de heele kille d'r bij roepen um det poonem te zien? was de .mujte weerd!

... .och god, wat 'n benauwd smoelwark. . . . wacht, even de pest injagen. .. .

Kalm treiterend bleef ze hoofdnikjes en schouderschokjes geven, die moesten zeggen dat zij er toch niks en niks aan doen kon.

„Ja, ze 'em ’t mien verteld.. . . gód. ... ik heb war-kelijk edacht, dat 't woar was," martelde ze zacht Jette toe, „vanzellef, ik kan toch niet denken dat de menschen maar zoo raak de boel uut de doeme zuugen!"

) mies ponem: leelijk gezicht (verachtelijk).