Zoekenden

190

oardig 'kleurtien; och, blauw vin 'k toch altied nog al kleuren...."

Jette zag in felle ergernis neer op het, naar de betaste mouw voorovergebogen hoofd. Met een paar woorden kon det beest ’r in 'n hoek zetten en ofmaken. Doar was gewoon niks tegen opgewassen, tegen die krengerigheid. En om haar japon nog maar te redden, loog ze:

„Och, mien vader hef mien 'n lappe kedoo egeven en det heb 'k loaten maken...."

„Oh," laohte vrouw Zadoks terug: „nou, ’n gekregen peerd det kiekt me niet in de bek — de's woar.

„Mu'k de bloemen ook maar wegnemen, juffer?" vroeg vrouw Bart om de deur.

„Niet neudig, loat die maar stoan,” keerde zich Jette, „doar mutten we bij eten."

„Oardige fijne bloemen.... nou nou!” vond vrouw Zadoks toch even te moeten bewonderen. „M'm?" zong ze, „werachti-ig! fijne zaakies heü eur. . . . och ja, fijne menschen. .. . ebben fijne zaken!”

„O zoo. ... ja, die bin vanzellef veur de jongelui. ..”

,,'t Spiet mien doarumme toch”, klapte vrouw Zadoks plots op haar knie, dadelijk, nu Miene weer heen was, weer uiterst vriendelijk, om veilig verder haar gang te gaan, „da'k ze nou juust niet treffen mut hè? nou toch 'n mirakel, dat spiet mien nou toch," en daar ze nu klaar en zeker 't moment gekomen zag, als in lachende gemeenzaamheid weg, te vragen wat haar lustte, schoof ze even dichter naar Jette en greep haar arm, zóó van heel dichtbij met een vraagnik naar haar oogen:

„Kom ies hier...,." haalde ze zacht-hoog aan, „ze bin gesjadjend hè?"

Jette voelde een schroeiende gromming van nijd. Maar met heel het dwingende besluit haar kalm te zullen tegenspreken en een denkflits door haar hoofd van.... niks loaten zien da'k d'r kwoad umme bin,