Zoekenden

189

ren. Maar-è. . . . wat ’k zeggen wil,” begon ze los te laten, „dat-ie in Amsterdaam is, de gassene, nou det geleuve 'k niet; ik denke dat ze 'm ier wel maken zullen. .. . Mienè, Mienè!" riep ze naar achter, „koom-ie even de boel wegnemen? Och neé," boog ze zich naar vrouw Zadoks, zachter sprekend, „och, ze vinden 't allemoale veule gezelliger hier.. . . nou-è. .. . feitelijk wónen dut ze ummers doar niet, want ze hef toch umimers geen vader of moeder meer, en Naatje die hef óok gassene ièr edoan; nou, de oldelui die wollen dan wel lievers as dat d'r eene van de twee bij ihün uut huus zol trouwen; óch zooas det dan giet, hè; maar zij wollen dan allemoale maar lievers van hiér dan maar.”

„Mu'k de boel maar noa de keuken meenamen, juffer?" vroeg vrouw Bart in de deuropening. Zij en vrouw Zadoks groetten elkaar met weifelenden knik; Jette bleef zitten.

„Ooh ja, neem 't maar noar achteren," zei ze, voor Miene begrijpelijk makend, dat vrouw Zadoks haar ophield, „’k zal oe strakkies wel even èllepen. ... ze komen doar thuus en dan mut de boel ier an kant wezen

Onderwijl Miene de tafel afruimde, hield even vrouw Zadoks haar verdere vragen terug. Jette sprak zachter, als in de vertrouwelijkheid tot de visite, waar de werkvrouw bij was.

„Vin-ie det geen oardig kleurtien?" vroeg ze een complimentje voor (haar blauwe japon.

„Oja? ’n nije?” nikte vrouw Zadoks, „jazeker, met gezónd! 'k èb niet eweten dat 't 'n nije was. ... jaa zékers, 'n mooi kleurtien, 'n éel, éel lief kleurtien, loa ies vuulen,” vroeg ze, Jette's mouw betastend, „nou," gebaarde ze bedenkelijk, „de stof doar èm ze oe zekers mee te pakken ehad; of hè'j d'r niet duur veur betaald, nee, zeker niet duur ewest hè?" sneed ze allen tegenspraak af, „maar mooi is 't wél, werachtig, 't is 'n heel