Zoekenden

188

verontschuldigde ze zich, haar borst bedrukkend met den wijsvinger, „wat weet ik doar nou van, hè? van-zellef ie kun alles ook niet gelèuven. Nou maar 't kwam mien ook al wat vreemd veur. Ik zegge: drie dagen, nou, en ik wist toch dat ’t ’n zuster van Naatje was; dan zullen ze mekare toah vanzellef wel langer ’em ekend, zeg ik. "

„Oardige drie dagen!" verwierp Jette, in de klem, „oardige drie dagen, van Moos zien gassene of tut nou an toe; det bin dagen van ’n allef joar 't stuk; die zulleke dagen maken, die kun ook oardige Lange leugens maken, ogh!"

„Nou, netuurlik!" gaf vrouw Zadoks toe als in volkomen begrip, „ja, ik denke ook al, wat ’n onzin, det zullen toch wel proaties wezen

„Allemoale flauwe stinkpmaties weer", gebaarde Jette dreigendboos, „de mensahen proaten weer haarhui monden verbij, det 'eb ’k al weer ezien; hoe ikömen

ze in godsname an de proaties!.....drie dagen. . . .

oardige dagen. ... 'n mirakel."

„Och god, ja," hoofdschudde vrouw Zadoks voorzichtig, „ik kon det ook wel begriepen; as de menschen zóo'n pietsien van oe weten, dan maken ze d'r móórden van. Nou, 't kan oe wat schelen; ie hebben teminsten wat góeds in 't zich, wat?.... teminsten ’n mooie gassene te goed.... werachtig as god, ik wol da 'k öok ’n breur had, die doar 'n gassene maken ging, 'n Reisien noa Amsterdam, en 'n paar dagen d'r uut, en geen zuunige gassene neudig te maken, 'n meissien det niet arrem is.. . . nóu ik teekene d'r veur — alle moanden gotsohe‘) ééne!"

„Och ja," bedaarde Jette, getroffen door die voor waargehouden benijding, „det za'k ook niet zeggen, 'n prettien wik oök wel ies meemaken; en net zoo a'j zeggen, °P vierduiten hef niet neudig ekeken te wor-

‘) desnoods.