Zoekenden

187

en dan willen ze weer zóó, och, ze is pas twee dagen hiér hè?"

„Ja, dés woar, ze mut ook eerst ies 'goed kennis maken. Ooh, de gassene is zeker ook nog niet bepoald, hè?" informeerde ze verder, als in groote vertrouwelijkheid, om des te zekerder en des te meer gewaar te worden.

„Nee," weifelde Jette, „och, nee, ze bin pas verloofd, hè. . . . Zoo héél lange zullen ze nou niet wachten, och," lei ze pochend uit, bedenkend dat vrouw Zadoks vijf, zes jaren had moeten wachten met trouwen, omdat ze geen boeltje had, „wachten, wachten, ze ebben narregens veur neudig te wachten, goddank; al willen ze um zoo te zeggen è-è morregen of overmorregen trouwen, dan kun ze 't godlof ook doen; maar van-zellef, och, det giet niet zoo in de hop ende schtop," gebaarde ze met sohouderoptrekkingen, wat levendiger nu in den bluf op de gehate sjiddesoh, „d'r is netuüriijk geen „motje" bij," lachte ze vrouw Zadoks toe, die nu even heviger getergd haar geslagen zat aan te zien, in beweeg-loozen plooi.

. „Nou ja," kneep die spottend terug, „die is werach-tig goed: 'n motje.... 'n motje.... godallemachtig, Jette.... menschen, die mekare drie dagen kénnen, as doar nou ook al 'n motje bij was!. .. . nou maak ie d'r wat van, Jette."

„Wat?" vroeg Jette als verontwaardigd, „drié dagen? o, god!. . . . denk ie dat ze mekare pas drie dagen kennen? weet ie dan niet wie zij is? 't is 'n zuster van Naatje, van Naatje, ie weten wel, 'n zuster van mien neve Moos zien vrouwe an d'overkantte," zong ze overtuigend.

„Ja, van Naatje, det wèet 'k wel?” zei vrouw Zadoks kalm, „ja, nou, det wist ik toch wel gekke meid, maar ze ’em mien verteld, 'k weet vanzellef niet of ’t doar-umme woar is, maar verteld 'em ze mien, dat ze mekare nog maar 'n alleve weke kennen. Nou ja,"