Zoekenden

186

Jette haar langzaam aansleepend getreiter. Ja, ze wist ’t wel, idet beest, dat ze geen man meer kriegen zol. Kalm afwijzend gaf ze haar schorre antwoorden, rechts van vrouw Zadoks gezeten met zijlings als vooroverluierend bovenlijf; nee, nee, god, ze mos niet denken, dat t'r zooveule sohelen kon eur, „loaten de mannen veur mien maar blieven; 'k zie zooveule getrouwde vrouwen, woar 'k niet mee zol willen ruilen," sarde ze terug, „da'k net zoo lief mien vrijheid wil hóllen, 't Is nou veur mien 'n weet en dan is 't 'n vroage. ... ik holle niet van loterijgies."

„Nee, warkelijk niet?" zag vrouw Zadoks in haar besluipend antwoord tè opene vechtpartij dreigen, „meen ie 't warkelijk? zo j' geen gassene meer willen hebben? nou, god, 't kan wel wezen. .. . onzin, alle menschen denken niet eender doarover, de's mejog-gaas. ... Ik heb óók altied ezegd: ik zol nooit geen man willen hebben, die mien niet anstoat. ... of die ik niet zèllef heb uut ekeuzen; det bin dingen die mut ieders veur ziohzellevers weten. ..."

„Vanzellef," bedaoht Jette haar even terug te knauwen, „det müt me ook zellef weten, maar die de man zellef ekeuzen hebben. ... hè? doar is ’t nóg maar ’n roadsel veur; ja, is 't woar of niet, ik kenne d'r óók genog, die ’t tóch lange niet is mee-evallen, al hébben ze zellevers ekeuzen. ..."

„Och ja," verdedigde vrouw Zadoks kalm, langzamer aansleepend de zacht weggevenijnde hatelijkheden, „maar doar is één ding bij.... dan weet me tenminste dat me zichzellef vergist hef; nou, gekheid, ’n mensch is maar 'n mensch.... alles kan tegenvallen; kom ies hier, hoe lange blieft ze nou hier, de kalle? 'k heb 'r nog heelemoale niét ezien. . . .ze giet zekers nog 'n poosien noa huus weerumme hè? of bief ze inéén hier tot de gassene?"

„Nou, dés nog niet zeker," ontdook Jette, „kan ik eigentlijk zellef nog niet zeggen. Dan willen ze zóó