Zoekenden

185

niet genog bin, maar ie begriepen, dak um de jongelui 'ekomèn bin, hè?”

„Nou ja, ie bin nou toch eenimoal van huus, goa nou even zitten proaten," loog Jette, denkend aan den vuilen boel, die ze nou toch tegen haar zin, aan de goj je zou moeten laten schoonmaken, voor wie 't toch al te veel werd, „oe man die weet nou töcih eenmoal niet beter, of ie bin ihier. . .. wat mu 'k oe inschenken? toe nou, cognac? nee, nou cognac za 'k oe maar niet opdringen; nou ’n bietien zuut dan, ja, 'n bietien zuut, za’k starreven a'j weigeren maggen beur! nou, op een verloving niks gebruiken, de's weraohtig wat neis, doar koom ie asgasser niet of eur, ie mütten wat drinken."

,,'k Gebruuke niks,” ihoofdschudde vrouw Zadoks beslissend, „geleuf mien nou, ik gebruuke niks, as ik nou zegge ik gebruuke niks, dan gebruük ik niks.... ik fillecieteere oe tödh," neeg ze zioh met een handje naar Jette, „en ie weten wa 'k zeggen wil hé? 't andere joar bij oe. .. . omein we-ömein, nou, ik geef oe toch uutstel, wat?"

Jette trok uit den dooden handdruk haar vingers terug en oogknipte minachtend. „Noh!" hoofdschudde ze, „zal mien ook mien zorrege wezen, denk de da ’k mien doar ook nog druk um maken zal? lig mien niks an gelegen, heur, za'k geèn man kriegen, za 'k geen honger kriegen en geen ruzie ook, ik kan det groote geluk er werachtig as gód niet in vinden.... we denken nou an andere dingen — ik geve d'r geen spog water umme...."

„We denken nou an andere dingen? narrent! wat proat ie nou veur onzins?" verwierp vrouw Zadoks met ellebooggebaar, „ie bin mal, meid! ja, ie bin daor 'n olde vrouwe! as d'r eene kwam, a'j stapel waren, a'j 'm niet nemen zollen. Nou ik zol wel ies willen zien, o'j niet goochemer zollen wezen. Ja, ie ibin doar ’n olde een olde ofgeleefde vrouwe eworren. .. . nou nèu-ou."

Van ter zij, langs haar zakdoek heen, beluisterde