Zoekenden

182

Maar Moos en Naatje, Sam en Meijer waren blij met de kans op de goeie broodwinning nu. Zij droegen Fietje op de handen, als was het volkomen igeluk plots met haar meegekomen in hun zakenwrakke huizen en de ouwe Beem had de grap al op de lippen gehad, dat zij haar behandelden met de voorzichtigheid jegens een bankbiljet. Zij kochten groote cadeau's en brachten veel bloemen voor de verlovingsreceptie, die ook bij den ouwe thuis met den luister waartoe zij in staat waren gevierd werd.

* * *

Achter de familie, die met Naatje en Moos, aan de Amsterdamsche Tante en Oom 't stadje zou laten zien na de inspanning van de receptie, deed Jette het hekje dicht en zag hen na in de van regen opgefrischte zomerstraat. Dan wiebelde ze, door den opgeruimden winkel heen, loom de kamer in, waar ze zich, met een in ang-stigen, wanhopig-zwarten levensblik uitgescheurden vloek, bonzend neerwierp in een stoel. Met den tip van haar schort veegde ze nu de tranen weg, die uit de keel-verengende klit eindelijk naar de oogen schenen opgesprongen.

Hatelijk zich schurkend tegen den stoel, onrustig, moedeloos, probeerde ze met de handen de benauwenis langs haar voorhoofd te verwrijven. Zij voelde daar een haat, een afgunst tegen elk ontmoet geluk; het vrat en knaagde daar in haar borst; daar woelde en sneed een martel-sohrijnende, rondspugende, al .gloeiender aangehitste levensverwensohing, een dreigende verdoemenis in lijf en in hoofd. O, ja, de tafel daar voor haar, de glaasjes en kopjes en schoteltjes, ze stonden haar heet te sarren, tot als een onhoudbare stooming het vechtend verzet gistte in haar keel. Dat alles bleef voor haar. ... de glazen en kopjes schoon