Zoekenden

181

jonge joaren, anders niks, maar wacht maar, wacht maar. . . .

De ouwe Beem alleen, nu 't eenmaal zoover was, al voelde hij, dat zij den andere, hem lièvere, kwam helpen nekken, schikte toch een plekje in z'n genegenheid in, zag haar met zijn klein-oude verwachtings-gretigheid als een nieuw kind voor zijn graag wijd-omarmende, graag zich verdeelende vriendschap. Hij maakte zich blij met de nieuwe, jonge vrouwenstem in zijn 'huis, en al gauw, de eerste dagen al, zat hij met haar te .babbelen, en boog zioh al onbeteekenender keuvelend in de ver-veling-dreigende oogenblikken, met haar verbeelde verliefdheid dollend, gewillig neer naar haar ziellooze gepraat. Telkens gleed zijn meerderheid op haar be-driegelijke oppervlakkigheid af, zocht hij als duizend-malen al, vergeefs aanraking met zijn diepere levensvreugde. Hij merkte het niet, hoe hij overal om zich de teleurstelling vond; maar ze stilde nu toch langzaam zijn soberzingende gelukwilligheid, die eindelijk terugdook als een kind, dat, 'bang voor snauwen, bij klein-zeerige ouden niet spelen durft. Als de huisgenooten op Sam's huwelijk pochten, hield hij zich stil, in het dadelijk hervoelen van de onmacht, waarmee hij zich tegen ’t associeeren verzet had, hoewel toch altijd bewust, dat er geen andere uitweg was. Ieder wist al dat Fietje geld meebracht, de drieduizend gulden groeiden tot tien en twintig aan, bij wie 't als een sprook-j esachtigheid in de binnenkamers bepraatten. De kleine slagertjes werden opnieuw bang voor de tot nog toe weinig nijidige zaak, waarvan zij nu vreesden dat ze hen den nekslag zou gaan geven. Zij wenschten wel, dat de bruid in Amsterdam gebleven was; hiér deed ze met haar geld maar kwaad. Ze kwam hun beetje handel en klanten maar wegkoopen met haar bruidschat en in een plotselinge wending van hun genegenheid, verheerlijkten zij de armoede, en wenschten, dat ze dan ook maar liever een arme meid geweest mocht zijn.