Zoekenden

■OOR z'n neef Moos voodbereid en geholpen, ihaalde Sam Beem z'n vrouw uit Amsterdamss Avonds, met Moos dien hij aan den trein gevonden had, was hij de stad doorgewandeld, onhandig in de vreemde om-druisohing van het grootsteedsoh straatbeweeg. Na het nerveus-druk bespreken van 't groote huwelijks-gebeu-ren en de bijna verwarrende gedragingen, die Sam daarvoor te volgen (had, hadden de beide kerels een doezele dronkenschap naar hun hoofd voelen gisten van al 't vrouwenmooi dat hun, gestalte na gestalte, voorbij was gegeurd. In 't geelzingende winkellicht, van een enkele bol electra rosé doorbloeid, lachstoeiden door de groote stadsstraten de vrouwen langs hen heen, een zwaar-soepele weelde die over het zacht-glissende asphalt weggleed langs hun handen. Dat had hen stil gemaakt — de een wou 't den ander niet zeggen, maar 't kleu-rengegolf van de stad, in de hoofdstraten de hartébons van het zinnensahroeiende leven, schel woelde hun vreemde oogen voorbij als een feest dat de onbevredigdheid hunner zielen aan hun lichaam alleen gewaar dee worden. Doch zij vonden hun pijnende begeeren het voor goed verbodene, en zwegen. ,,As Fietje niet mooier eworren was as 't veurig joar", dacht Sam, ,,dan mos ze 't of leggen veur de minste die hier liep; die Moos en Naatje die trolkken 'm een pak an met spiekers an de binnenkante, maar hij mos anpakken en dankoe zeggen. Langzaam, schuchter, waren zij toen over de vele vrouwen begonnen te spreken, merkend in elkaar de heftige bezigheid der zinnen. Toen, als op