Zoekenden

171

Fader! da'k ihier mut blieven. . . . hè'j nou niks ezegd Fader, 'hè'j nou niks ezegd?. ... ie izollen 't ze toch zeggen...." riep ze, schaamteloos in haar wanlhoop, „ie izollen 't toch an ze zeggen. ..."

Lion, woedend, dat ze bij 't sterven van den oude hem de belofte nog afpersen wou, greep haar bij den arm en duwde haar terug: „Goa weg, slet," beet hij haar toe, „bi’j gekk. ... ie vermoorden 'm! ie vermoorden 'ml. .. . Ioat oe Fader rustig starrevenn!.....loat

’m tenminste rustig starrevenn. . . .! ie hollen oe gemak en anders.... en anders goa’j dadelik de deure uutt.... heur-ie?"

Joop, toen-ie zag 'hoe Lion, dadelijk door Joede bijgesprongen, (haar terugsmakte, voelde een drift van minachting naar zijn keel stijgen; hij dacht niet aan zijn makke wakersbaantje, een oogenblik doorwoeld van gistende walging voor heel ihun bestaan van niets sparende, alles vervuilende beestige vraatzucht, hun brutaalste negatie van al wat zelfs nog even stilte kon wijden ibij voorzidhtig-kalm stelende of gluipende tob-bers; en plots sprong hij vooruit en duwde de izenuw-achtig-vechtende broers de kamer in: „Vuilikken," riep ie, „vuile boeven, gooi 'r verdomme niet achteruut, zeg ik oe! mag ze d'r niet bij....? binnen jullie zoo bange... .? gemeene boeven. . . . loat 'r bij ’r Vader as ze wil. . . . pas op heur!"

Stiekempjes bang van den stevigen wèg-duw, gluip-sahuifelden zij terug, om -met praten alleen hem er buiten te doen blijven.

„Ie mu'n oe -mond hollen!" riep Joede, nu even bekomen, „det bin zaken buuten oè....! ie bin hier waker.... meer niet.... 't giet oe niet an!. .. . Mut ze 'haar vader dan zien dood nog komen. . . . nog komen onrustig maken? hef die man al niet genog piène en besoeres ehad? ie bin d'r buutenn. ... ie mu'n oe doar niet mee -bemuujen. . . . det kump niet te passé. . . . det kump niet te passé Beerram. . . ."