Zoekenden

168

gevend om de ouwe moeder, haar de deur zouden wijzen — boog zich weer over den vader, aan wien ze, hoe ver ook altoos van hem verwijderd gebleven, nog altijd haar rustige bed en boterham gedankt had, in weerwil van haar eigen onverdraagzaamheid en haar tegen der anderen rauwheid voortvechtende dier-natuur. Weer riep ze wanhopig naar den stervende, gemarteld door het instinktieve besef, niet harder te kunnen schreeuwen:

„Fader, Fader,” riep ze heesohibamg, „luuster nou ies. . . . god, luuster nou toch des.... zeg ze 't nou, ze willen imien de deure uutgooien. . . . Fader!”

I'zalk ibleef beweeigloos liggen met iz’n hoofd naar den blauwgrijizen plankenwand, izonider vaagste gelui-ding te kunnen hooren. In zijn verlamde lijf leed zijn tot 't laatst toe levende geest heel het huiverend besef van izijn sterven uit. Niets van zijn lichaam voelde hij meer; hij was bewust van izijn denken, maar, om dat denken heen, slechts van een donkere romping, die eens, in het vroegere vrije zijn, zijn bewegende werkende ledenbouw was. En in een zegening en een straf tegelijk onderging hij den trots en den rijkdom en de kwelling van zijn niét wijkende bewustzijn, en hij wist, dat hij wegging, langzaam, eindelijk overwonnen door den zwart-omwikkelenden arm van den morrend vervloekten dood. Lang, heel lang, o, dat voelde hij, had hij nog willen leven, het ommezijn voelen van zijn met alle lichaam- en fijn sluwe denkensmaaht bijeen verworven bezit had hij nog dien roezigen droom van het bestaan hegeerd, die kitteling van het lichaam, dat zich daarin kenbaar maakte in een ijdele maar onmisbare gelukzaligheid. Langzaam toch, langzaam, toen hij begrijpen ging, dat 't niet kon, dat het sterven nu, door geen kracht van wil of ootmoed afwendbaar, gebeuren ging, was ie, als weinig in z'n Teven, zich angstig gaan vastgrijpen aan het nabestaan. Hij, met z'n grimmige liefdeloosheid had nooit met innigheid aan die komst in