Zoekenden

166

is dèt nou geen igodszunde? urn mien niet bij 't bedde van mien Vader te willen ioaten?"

Joop, met grooten tegenzin zidh ide eindelooze viezigheden van hun oneenigheid in te denken, trok z’n schouders op, igaf nog geen antwoord.

,,'tk Weet wel," 'zei ize, „’k weet wel wat die menee-ren willenn. ... ja as mien Vader kump te starvenn... dan mudde ik d'r uut, ik bin te veule.... ik bin te veule. .. . det is 't. ..

,,'k Weet id'r niks van," zei Joop, ,,wat weet ik d'r van?"

„Ze gunnen mien idet stukkien brood niet,” ging Hanne voort, terwijl ze de armen over de borsten gekruist hield, „de zuster die 's overbodig. .. . die kost geltt. .. . det mag d'r niet of. ... Kodesdh Borrege zal ze d'r wel veur straffen. . . ., ize gunnen mien mien boterham niet, is 't dan niet woar, Beem? ie weten 't toch wel, alle menschen weten ’t todh well, wat veur smeerlappen of ze binnen... . ?"

,,'k Weet d'r niks van, meissien," zei Joop, die wel begreep, maar wist met antwoorden niets te kunnen verhelpen, ,,'k bob izorrege genog an mien kop, ik kan oe niet beliepen. ..."

Blij dat haar hindernis zweeg, liet ie z'n gedachten weer klagen naar de doorvechting der zorgweken, die geen eind namen in den zomer, 't Missen van opwekkend eten of drinken, de dorre aanvoeling van den nacht en de huiverende grauwing van vóór hem den dood, verdroefden hem langzaam tot neerzinkende duistering Van moedeloosheid. Hij dacht niet aan Hanne, die bezig was te overwegen, naar haar Vader te gaan en hem toe te spreken. Bang voor verzet van Joop, weifelde ze telkens weer; maar de angst voor wat haar gebeuren zou — op straat gezet worden, waar een pauperleven haar wachtte — duwde den moed in haar op, die haar langzaam naar voren deed schuiven.

Joop vond het niet noodig haar terug te doen gaan;