Zoekenden

164

naar Joede of Lion, die met handen op ihun knieën of even fluister-smoezelend bij Joop zaten. Lion met zijn pet af, Joede altijd onder z'n groenigen ihoed. Maar de jongens wilden naar bed; ize waren van smortgens vroeg in de weer geweest.

„Wat 'denk ie," vroeg Joede, „zawwe noa bedde kunnen goan? wat zo'j denkenn; zowwe maar goan sloapenn?"

„Goan ie maar sloapen," ried Joop, die ihen graag kwijt wilde, „woarveur ibin ik anders hier; ie eim niks geen last heur; ik bin hier, as d'er wat bezonders is, dan za’k oe wel roepen.”

„Nou, dan goa' we maar," zei Lion, „ik blieve toch maar hier sloapenn. Joop eur ies, doar stiet een dran-kien en ibouillonn; maar ik geleuve, dat doar todh niet veule meer mee te doen iss. . . . want 'ij wil niks meer emm, hij wol de heele dag niks slikkenn, is ’t wel Joede?"

„Nee," hoofdsdhudde Joede, „d'r is niet veule meer an de doenn," en dan tegen Hanne, die nog izitten bleef: „woarumme goan ie niet na oe bedde? goat noa boven, wat mu'j hier doen, d’r is toch een waker! ie era niks

bezonders bij 't bedde neudig.....goat na oe bedde,

vooruit. . . .!"

Maar Hanne bleef zwijigen, vast besloten, niet op hun bevel naar boven te gaan, daar iz.ij aahterdoaht voelde in hun op jagen. Met armen over de ongebonden borsten gekruisd, zat zij tusschen de beide roodgebloemde gordijnen door naar den roerloozen stervende te kijken, 't goorgele en fletsdonkere hoofd hangend op zij van haar slordige, in vuil-grijze blouse vadzigende lijf, de groote mond stijf gesloten, losse langzwarte haren verslierend in den gelen hals.

„Goa nou toch noa bedde!" snauwde Lion, „wat mu'j hier doen...., donder op, alloh! goat noa oe nestt!"