Zoekenden

163

had hij Verdiend. Maar hij voelde 'zich machteloos tot verder meedeelen dan 't telkens weer uiteenbrokke-lende spreken, en wat zij antwoorden zouden, verstond hij niet; alleen zijn oogen zagen nu en dan de mannen zitten voor het bed. Zij spraken er doorheen, bang dat Hanne haar naam zou hooren noemen en naderbij komen en iets iweten zou, of dat ‘hij hen de belofte zou afdwingen, haar altijd te zullen verzorgen. Die opzettelijke verwarring deed hem nu en dan weer ophouden, afdwalen naar andere dingen of indommelen tot nieuwe bewusteloosheid tot hij wèer eens hakkelend zijn waarschuwingen begon naar de naar elders sprekende of geheel zwijgende zoons. Bij tusschenpoozen ook klom weer de hoest naar zijn keel, hijgde er een zacht rochelen in bed, geluidloos zuchtend, als ’t ge-schuur van omwonden scharnieren. Dan kwamen de vrouwen telkens dichterbij; maar Joede of Lion weerden haar naderen af, „loat Vader maar goan,” snauwden ze beslissend, „loat 'm nou stille goan, 'blief doar nou maar lieverss. . . . heur."

Joop zag hen telkens aan, als hij 't weghouden der vrouwen zag; hij dacht aan geen opzet, verwonderde ziah niet he*vig, wijl van hun altijd buitennissiige dingen gewoon. Hij bleef maar stil izitten op z'n stoel van 't bed, bij ’t klein-hooge nachttafeltje, waarop een kop bouillon en een paar drankjes stonden en een stoffig schoteltje met vier harde eieren, die Clare den zieke had meenen te moeten geven, toen de dokter van iets versterkends sprak.

Tegen middernacht gingen de ouwe vrouw en Clare naar bed; Hanne, hardnekkig tegen het weren der. broers, voelde daar een vijandschap in; zij merkte -wel, dat het haar verkeerd zou gaan, als de Vader te sterven kwam. Onophoudelijk schoof zij vooruit, dichter naar de bedstee, -zwijgend, maar met sluw besluit haar vader toe te spreken. Nu en dan bleef zij weer izitten, oploerend met haar gelig-leelijken strakigekapten 'kop