Zoekenden

162

hun samenzijn lang als tegenover .de anderen; oppermachtig-zelfzuchtig.

De verhoudingen tot vrouiw en kinderen waren dingen uit zijn leven voortgekomen, ondergeschikt daaraan en dus te wijzigen naar zijn bewegen. De domme vrouw kookte den pot, onthield .boodschappen, sliep bij hem. Er waren kinderen gekomen — hij had hen te eten te geVen oVergelaten aan de domme vrouw, zwijg-levend als een .mannetjesbeest, dat koel-plichtig uitgaat om aas te .zoeken en 't grommend .binnensmijt in ’t hol, maar verder .met gefronste brauwen zijn mijm'rend leven heimelijk slijt. Buiten zijn sluwheid, was alles van hem aan zijn vrouw en kinderen vreemd gebleven; minachtend had hij naar hen neergezien, snauwend hen toegesproken; liefdeloos hadden zij tegenover hem gestaan; hij was een toevalligheid voor hen, een vreemde, die met hen maaltijdde en sliep in eenzelfde huis. Toch was hij nu ontevreden, met die overdracht van z'n klein-steedsch groot vermogen op z'n izoons alleen, een domme verkeerdheid te .hebben gedaan; juist wijl geen der kinderen hem lief was, wou hij, dat allen ervan vreten zouen.

De laatste .dagen, Voelend te zullen gaan sterven, speet het hem, dat hij hen niet genoeg gedwongen had, de Moeder en Hanne te blijven onderhouden; een bangheid drukte hem toch, dat ze de vrouw en dochter uit 't huis .zouden jagen.

Hij rekende op geen mensclhelijkheid, wijl hij, in 't eenige hen geleerde, den ihandel, hen altijd had voorgehouden, nooit meer dan 'tf noodzakelijke af te staan; zijn bij nukken spontane weldadigheid hadden zij verkleind en uit vormgevoel, nagebootst.

Bij 't waarnemen der achterblijvenden, nu zijn gedachten onder 't telkens keerende leven feller schenen te wenken, herinnerde 'hij zich 't .gebeurde, en bedacht hij, idat-ie 't toch niet wou, dat 't niet goed was zoo. .. . Hanne moest toch blijven en mee-eten — 't meeste