Zoekenden

161

zitten, „Fader die is geleuf ’k niet goed bij zien rekening-ng, 'ij ef 'geleuf 'k ’n bietien koorse, maar-ie mutten 'm maar stille loaten proatenn.... maar 'ij is sledht. ... 'ij is heel 'slecht. .. . zo'j óók niet denken? wat zo'j denken is-ie niet slecht?"

Joop zag tusschen de gordijnen door naar den knokig-lbleeken, baardstoppeligen kop, die onder de groote slaapmuts in trekkingen van gestamel bewoog; en hij trok de oogen op, zijn glimlach bedwingend.

„Hij is nooit wat anders ewèst as slecht," wou ie zeggen, maar hield snel zijn woorden terug. „Hij roept an Hanne," zei-ie „eur-ie wel? Hanne wil-ie hebben; mut-ie 'r soms wat izeggen?"

Maar Lion, 'haastig, ontkende spottend: „och, ie bin gekk, ja Hanne.... ihij weet op 't oogenblik niètt. .. . cp 't oogenblik weet-ie niet wat-ie zegtt, det zie j'toch wel ummers."

Joop wreef z'n baard, geloovend, dacht er niet Verder over na. De zieke stamelde voort, zwakjes, met bij schokken oplevend spreekvermogen, zwakker dan z’n geest; spraJk van Hanne, en méedeelen, méedeelen en dat het niet góed was zoo .. . dat hij 't niét deed .. . nee, hij dééd 't niet. Maar de zoons hadden de vrouwen achteraf gezet, waren zelf dichtbij gedrongen, om van 't ziwakke gehakkel Hanne vooral niet te doen Verstaan. 't Was nu eenmaal zoo geregeld: izij hadden maanden geleden van den ouwe overdracht van ’>t ibezit gekregen, als hadden izij alles van 'hem gekocht; met hun 'bedreiging, zich anders uit de izaak terug te 'zullen trekken en de belofte, de anderen te zullen blijven onderhouden, hadden zij hem er toe gebracht. Hij, die nooit van teedenheden geweten had, voelde geen be-zondiigirug daarin; de jongens kwam de izaak toe, vrouwen konden geen handel doen, daar was alles mee gezegd. En hij deed het in stilte, sprak er nooit van tot z'n vrouw, tegenover wie hij gestaan had heel

Zoekenden 11