Zoekenden

155

knapen en mijn blijde meisjes 'heeft mijn -vijand lacherad gedood....

* * *

Toen een paar hoofdstukken gezongen waren, leefde er plots een alles afleidende opschudding in de rustige Synagoïge. Clare Rosenstein was ’t gebouw binnen gekomen, had met gejaagd beweeg den Christenoppasser een boodschap gefluisterd. Die, sdhuw, was tusschen de doorloopen naar Joede Rosenstein gegaan. Joede, met druk gebaar, hield den oppasser vast met zijn lang na-sissende zeurwoordjes, wou alles van hem weten. Maar de oppasser bradht alleen Clare's boodschap Over, dat-ie komen moest: Vader was niet goed; als 't mogelijk was, moest-ie Joop Beem, den waker, meebrengen. Joede liep naar Joop, dic’ht bij hem, in een rij naar achter, en zei hem mee te gaan. Maar Joop, daar-ie pas voor Donderdagavond ‘had afgespro-ken, had niet veel zin.

„Oe Vader is todh umrners niet starvende," "verdedigde hij, „woarumme mu'k nou meegoan? Ie bin toch met oe tweeën... .7"

Maar Joede dijde de verontrustingen'van z'n vader uit tot doodsgevaar en luider sprak-ie tot Joop 'van meegaan, „ie bin toch wakerr, ja of nee. ... a'j niet willen, dan zuwwe een ander Imutten nemen, a'j wei-gerenn, dan goa we noa n'an.der in oe plaasse."

Joop merkte zijn bedoeling, en wend bang voor iz'n waakgeld.

,,'k Zal meegoan,” zei-ie, „a’j niet anders willen, maar 'k mut 't even an mien vrouwe zeggen...."

De ouwe Beem en anderen kwamen toegeloopen, daar zij dachten dat Izak gestorven was; bankjes klapten, voetstappen stoorden scheurend in den izang van den Rabbijn, die opzag, teleurgesteld in t aan-’daoht-ommeweten 'van zijn rouwlied.