Zoekenden

150

weinige mannen, verspreid tusschen de bruin-effenen-de, langs de witte wande gebouwde banken, zaten stil-verdoken voor bun boekjes, een enkel woord mee-zucthtend soms, in een begrijpen der gelatener of heftiger wisselingen, kort wiebelend met hun bovenlijf; op de galerij boven, iwaar vijf, izes gaskaarsen brandden, eenzaamden de 'donkere hoeden van een paar enkele iheel-vroome vrouwen.

Van de beide jonge Rosensteins, die nooit kerkgang verzuimden — soms drentelden ze vóór de Sjoel om te laat komend, de religieuze verdienste te hebben van de tiende noodzakelijke meerderjarige te zijn — was nu alleen Joede, de ongetrouwde, gekomen; daar Joop ■pas Donderdagnacht izou waken, was Lion bij den zieken vader thuis gebleven, hem niet bij de vrouwen alleen vertrouwend. Aan den anderen Synagogekant, tegenover hem, stond de ouwe Karei, weggedoken achter z’n bankje, waar even z’n hoed en z'n geelgrijze kopje in hun beider verleefdheid boven zichtbaar Waren. Het was hem bekend, dat Izak een paar dagen na de receptie bij Beeim, tengevolge van een nieuwen twist een beroerte had gekregen, maar evenals de anderen altijd onwankelbaar zeker van zijn recht, was hij voor schuldbesef ongevoelig, dacht daar eenvoudig niet over, ging naar Sjoel en vastte als anders.

Ouwe Beem, die dicfht bij hem stond, zag hem enkele malen zich naar hem keeren, wendde dan gauw z'n gezicht af en boog zich dieper over iz'n klaagliederen. Hij was er zeker van dat-ie beginnen zou over z'n broer Izak, dat-ie 't geval zou vertellen en laten hooren, hoe Izak hem afgesard had; dat-ie nog veel kwaad, door den zieke hem aangedaan in den stroe-ven jarenloop van hun concurrentie, herhalen zou; maar Beem walgde van hen allen, en wou nü vooral niets wat Rosenstein heette, met z'n aandacht naderen. ’t Belangde hem alleen nog, dat Joop bij de anderen iets verdienen zou, al beklaagde hij 'm dat-ie