Zoekenden

148

liep-ie .gauw naar binnen, om Grietje blij te maken met 't uitzicht op geld.

Zij was eerst uitgelaten, hoopte <dat de ouwe Izak nog 'n paar weken zoo liggen zou; 't derfde kinld kon over veertien dagen, over een week en 'vroeger al komen.

_y,'t Is niks gedoan anders, Joop. ... in de zomer," lachte ze, schoon nauwtjes, zich schikkend alweer, „de winter is d'r beter veur. ... of. . . . heelemoale niet," zei ze zachter, schuin naar hem opziend.

„Ja, toè maar," bromde hij, ,,'t is goed, 'k bin blij dat 'r wat te verdienen is. . . ."

J!ij sprak er maar over heen — hij wou geen nieu-wètsohe kunsten, hij vertrapte 't. . . .

,,'k Zal d'r vanoavond noa toè gaan.... nou mu'j alleenig in huus blieven meissien. . . . durreve-ie wel?"

„Best," zei ze brutaail, maar .zij hield een huivering in voor de komende nachten, waarin zij met de twee kleintjes alleen thuis zou blijven.

„As we nog met hierover goed waren," zei ze met groote denlk-oogen, „dan zol Jette bij mien kunnen komen. ..."

Hij ,zag wel, dat ze bang was.

„Nou," zei-de, „we zullen wel ies zien. . . . det is nou eenmoal zoo. ... 't is veurloopig maar üm de andere nacht...."

Zij zag hem niet aan, slikte haar angst door, en ging maar bezig zijn met tde kinderen.