Zoekenden

147

•mut veertig stuuver veur een nadht hebben, maar minder 'doe 'k 't niet, 'k bin geen waker van iberoep.

„Veertig stuver," herhaalde Joede zuur, „nou, maar doar .zuwwe geen kwestie orver maken.... det kurnp wel in orde, mien Vader mut toch 'n waker ebibenn, 'ij kan toah niet alleenig blieven... . nou loawe dan maar ofspreken, da'j komen vannachtt. .. is 't goed^?"

„Ofgespreuken," zei Joop, blij met z'n kans op geld voor eten. Maar Joede bleef staan, nog eens herhalend; soms bleven ze een uur staan zeuren, tot men met beleedigingen hen van zich dreef. „Kiek, de dokter hef ezegtt, Vader kan nog wel 'n heel poossien zoo liggenn. . . . vanzellef d'r is niet veule hoop m*jr, menschelijkerwieze gespreukenn, maar as God wilff. is niet woar. . . . allemoale maar gökheitt. . . . we zullen oe niet beknibbelenn is 't niet woarr. ... 't is geen handel! en ie bin geen waker van beroepp, maar we zullen oe twee zoeven ’) veur oe nadht gevenn. ... ie bin ook iedereene niefct. ..."

»,,'k Wil niks geschunken hebben Joede,” maakte Joop af, „a'j 't te veule vinden, dan mu'j 't maar zeggen, maar 'k doe 't niet minder. ..."

„Nee godbewaarr," lijmde Joede, „doarumme niett, niet um oe te beleedigenn, maar 'k wil maar zoo zeg-genn. ... 't is geen handel, is ’t niet woarr....”

Zanikend drentelschuifelde hij naast Joop mee tot diens huis, bleef daarvoor nog een kwartier hem vasthouden met zijn herhalingen. Hij vond 't veel, twee gulden per nacht, maar daar-ie niet knibbelen durfde, wou-ie dan toch 't genot van royaal te betalen, door dat Joop dikwijls te doen hooren. Maar Joop weende 't telkens af, bang .dat ze 'm toch anders minder zouden geven, en toen-ie Joede eindelijk, weinig antwoord meer gevend op diens belofte, 's nachts voor koffie en brood te zullen zorgen, kwijt was geraakt,

¹1 Gulden.