Zoekenden

144

Jacques liep zelf altied met zien armoe te koop; maar hij verdomde 't, hij vertelde nooit wat.

„Wat?" zei-ie, „nee, vandage niet.”

„O, bedde wat in ’t zicht, voor ide 'kriste klante zeker, hè?"

„Joa, 'n beessien," loog Joop, „morregen of overmorgen.” Maar hij meende wel te voelen, dat 'de anderen 't niet geloofden. . . . hoe kon-ie slachten in dat weer, nou-ie nog niet eens an 'n joden-klantje 'n stukje vleesch kon slijten?

Vandaag had-ie eaht negen dagen gevierd, thuis; met brood en koffie hadden ze gemiddagmaald, hij zou van de week 's rondgaan om wat anderen handel op te scharrelen. . . . brood voor de volgende dagen was er eenvoudig niet.

„De pest izit er in,” gromde Dovidje Kalf, „god gaf, 't vreur al dat de glazen er van barsten, is d'r tenminste wat te verdienen. Woarum speul-ie niet 'n pöttien mee, Joop?" vroeg-ie, „gotsdhe die twee kvar-Jeis die-'j van Hartog kunnen winnen."

„Dank oe wel,” zei Joop dof, ,,'k héb geen zin jon-

gien, blief-ie maar an de koarten.....as dèt mien

weeke mut goed maken, nou. ..."

„Hol oe toch stille onder 't speulen!" riep Hartog, „wanneer zu'j det nou ies leeren? kiek noar oe kaarten! misschien leer-ie d’r nog wat van!

Bekeer U want het is nog tijd,

Voor dat gij stof geworden izijt. . . .

„Jonges hoe zol 't met de olde Izak Roest wezen? zol-ie nog niet ihoast dood wezen?"

„Die hef 'n slag ekregen hè?" vroeg Polak, „op de receptie bij Joop zien vader, niet?"

„Wie zegt det," zei Regiene, „och, ze bin stapel! doar hef-ie geen slag ekregen, doar hef-ie zich wel driftig emaakt, maar doar was-ie alleen maar niet goed van."