Zoekenden

145

„En ze zeggen, dat-ie 't doar ekregen hef?"

„Niks van an," vertelde Regiene, „eergister hef-i,e weer ruizie ehad met zien breur Karei, en doar ihef-ie tuus ’n beroerte van ekregen."

„Proat-ie doar dan nog over?" vroeg Hartog, „wat beteekent det dan? één jammer maar...." en toen, terwijl ze hem begrijpend aanzagen: „det zien heele femielie d'r geen beroerte bij hef ekregen.... nogh! vroag wat of d'r an die lui gelegen is.... ”

„Nou, nou," suste Regiene, „schep niet zoo op, jon-gien. . . . allemoale, det is nou niet neudig, 't bin wel smeerlappen met mekare, maar loat det nou maar an Kodesch Borrege ’] over."

„Gij zult Amalek uitroeien," driftte Hartog, „met zijn vrouwen en zijn kinderen emzijn kindskinderen.. . 'k zal starven as ze niet arger binnen as Amalek, die lui'."

„Hij kan d'r van mee proaten," gijnde Dovidje Kalf drooigjes tusschen z'n tanden, „hij was d'r al in die tieden, doarumme dut-ie nou ook zoo raar.. . . Kom Regiene, meissien, kriege we wat? 'n kaart of 'n takke-bosch, speul öp. .. ."

„Hij giet 't huukien umme," zei Jacques, „(hij is nie 'jong meer, die Iizak?"

„Nou. . .. dan is 't uut met Hannegien".. . schraapte Polakje, „die gooien ze de deure uut as de olde d'r niet meer is, vaste — ze he'm toch an Rebekke ook al de nekke loaten breken."

„Regiene, ihol oe kaarten weg! ik kan d'r inzien!" driftte Hartog en iag om naar de deur die werd losgeduwd. „Gansch Amalek zult gij uitroeien!" riep-ie weer, toen-ie Joede Rosenstein zag staan, „gansch Amalek, met zijn vrouwen en zijne kinderen en kindskinderen; geen hond zult ge laten in zijn hok, en zelfs

I De Heilige, geloofd zij Hij.

Zoekenden 10