Zoekenden

143

rend: „Ik heb 't al izoo lange ezegd, doar komen verkeerde dingies van, det giet niet goed,.... maar Regiene die wol mien niet geleuven, Idie wol 'r niet wqgdoen, umdat ze ’n goeie warkster was. . . .

,,Odh, Moeder hol-oe toch stille!" riep Hartog nijdig, „gehangen zullen ze worren, die de vuile proaties uut-strooien, gehangen en geworgd. . . . schenk mien in Regiene,” haastte hij, angstig de aandacht van z'n smartende gebeurtenis wegnemend, „ik kan niet meer proaten van de dorst."

Moeder schudde haar Ihoofd zacht-zuchtend en knip-oogend tegen Joop, die glimlachend naar haar gespeel te kijken stond.

„Kü'j wel zien?" vroeg-ie vriendelijk, „ie hebben 't doar toch veul te donker, ie mutten toch veuls te dichte op de steenen liggen."

„Och," glimlachte Ize, „nee, mien oogen bin nog best eur, ik heb nog geen brille neudig, goddank, maar de gerdienen die moesten ook heelemoale dichte, of ik al zegge: nee, det gef niks.... kump det dan te passé? de gerdienen noar beneden bij 'n Jehoede?"

Joop hoofdschudde beminnelijk-toegevend, stond weer gedoken te kijken naar haar zoekend aaneen-schuiven.

„Moeder, ik koome dadelijk bij oe!” riep Regiene, „nog één spullegien, dan goan we weer samen speulen, heur."

„O," lachte de ouwe vrouw, „goan-ie oe gang maar, èur; a'j speulen willen, dan speul-ie maar, ik kan mien ier best vermaken.” Lachend zag ze op naar Joop.

,,'t Wil niet," zei ze, ,,'k neme als de verkeerde."

„Jawel," kwam-ie even dichterbij, aanwij.zend, „doar, dubbeliblank toch, dés goed, die kan doar toch an."

„Joop, hedde nog wat gekocht?" vroeg Jacques, die lummelbeurt had.

Joop zag op zonder lust tot antwoorden. Die